Wonder where the wonder falls!

Terwijl ik dit schrijf ben ik niet in meer in Niagara Falls, noch in Bloomsburg. Momenteel ben ik aan het wachten op mijn vliegtuig... terug naar België. Het is een vreemd gevoel, afscheid nemen van een thuis om naar een andere thuis terug te keren. Zelfs nu ik hier in de meest onpersoonlijke luchthaven ooit zicht, blijf ik maar denken hoe ik mij helemaal anders zal voelen zodra ik terug op Europese grond ben. Nu, dat zijn zorgen voor binnen 12u ?

Mijn laatste week in Bloomsburg had heel wat emotionele rollercoasters, finals en nog één sprint om toch maar zoveel mogelijk uit die laatste week te halen. Vorige vrijdag was er een 'American Touch' feestje bij Emilie & Sonia (de twee franse meisjes) en dat was best wel grappig. Iedereen dook op in zijn sweatshort, BU- truien, pyjamabroeken, flipflops en andere ongelofelijk bizarre dingen die je enkel maar op BU kon zien ;) Het valt mij pas op hoe zwaar alles verschilt nu ik hier zit te wachten tussen Nederlanders en Belgen die allemaal terug blazers, hemdjes en degelijke schoenen dragen. Volgens mis ik op dit moment gewoon alles want dat was hetgeen waar we altijd mee lachen. Nu, just for the record, ik ben nooit in mijn pyjama naar school geweest ;) Waarschijnlijk ben ik daar nog steeds té European voor.
Op zaterdag hadden ze dan opnieuw besloten om niet naar Niagara Falls te gaan, wat ik eigenlijk wel beu was. Op dat moment hadden we dit al vier keer uitgesteld. We gingen oorspronkelijk de 24e gaan, dan de 25e, dan deze zaterdag en dan de zondag en nu eindelijk weer niet. Goed, alé, ‘k had het al aanvaard dat ik er niet naartoe zou gaan. Nu, één van de meisjes die wou gaan is Fernanda en dat is echt een bloedmooi meisje (en ze weet dat maar al te goed). Zij had één van die Amerikanen zo ver gekregen om ons helemaal naar daar te rijden op dinsdag. Echt; die Jeff met mij, Fernanda, Adriana en Emilie naar Niagara Falls. Geniaal.

Zaterdagavond was het Symphony Ball waarvoor iedereen in toxido moest gekleed zijn. Het was opnieuw hilarisch wat sommige mensen als 'promdress' aanzagen maar was zeker super interessant. Ook mijn grote première op de English Hore (aka althobo) en 't viel nog goed mee. ‘k Had Bethany gevraagd op die twee liedjes op te nemen en als ik er achteraf naar luisteren moet ge wel heel gefocust zijn om mijn geluid te onderscheiden, maar goed, toch weer een ervaring rijker! Dat speelde echt véél vlotter dan een gewone hobo. Bizar. In dat orkest ook een heel lieve dame, Katie, leren kennen die al 25 in dat Orchestra zat. Zodra ze in pensioen was wou ze heel graag een rondtrip maken in Europa. Ze had zelfs al naar de website van onzen B&B gesurft om te weten hoe het landschap er bij ons uitziet. Koeien en gras dus. Dit Ball was vooral supercool omdat mensen effectief dansten op onze muziek zonder dat vooraf te oefenen en ook een zangeres die wat liedjes kwam zingen. Alé, zo de harmonie². Maar goed, de helft van die peten in dat orchestra zit daar geforceerd om een credit te krijgen - ik was er gewoon ingeluisd. Afgezien van de tienduizend repetities van 3 (!!) uur, ben ik ongelofelijk blij dat gedaan te hebben.

Niagara Falls op dinsdag. Iedereen had wat stress, we moesten zeker vroeg aanzetten om vroeg terug te zijn want op woensdag hadden we allemaal minstens een final. Leren in de auto gaat absoluut niet. Ik had mijn kussen mee omdat ik al op eerdere roadtrips had ervaren dat het zeker een asset is als je dat meehebt... op een bus. Hier was het gewoon ongelofelijk irritant en heeft het mij gans de tijd gestoord. Oké, dit terzijde. Buiten de Falls is er in Niagara Falls niet veel te doen, maar dat hoefde voor ons ook niet. We hebben het ritje met de boot gedaan, zo'n blauwe regenjas gekregen en zo dicht mogelijk bij de Falls proberen te raken. We waren doorweekt. Maar 't was het allemaal waard! Echt, die watervallen, ongelofelijk bijzonder! De 'American Falls' zijn de 'kleinste', en dan kan je via een eilandje overlopen naar de Canadian Falls. Die zijn zo'n halve boog van zot water dat naar beneden stort. Zoiets moet je echt gewoon gezien hebben en kan je niet echt beschrijven. Behalve dat het fantastisch was. Zodra die Canadian Falls starten ben je dus ook in Canada. Echt grappig hoe die rivier echt Canada van de VS onderscheidt. Je ziet de Falls niet per se beter vanuit Canada, denk ik, de stad is er gewoon mooier en groter dan in de VS. Verder heb ik daar ook een driegeslacht Nederlanders ontmoet. Echt, bijzondere mensen. Een man die 94 was geworden en al 32 jaar in de VS woonde. Zijn zus kwam heb bezoeken samen met haar zoon en die zijn zoon. Echt, een bijzonder allegaartje. Toen we da Canadian Falls dan bezochten, nog een koppel Nederlands tegengekomen. En nu opnieuw,in hier in de luchthaven, allemaal Nederlands. Ik weet niet waar ze vandaan komen, misschien hebben die daar nu vakantie ofzo, geen idee. Het feit is, ik had echt moeilijkheden om deftig Nederlands terug te antwoorden. Dat was na Marseille ook zo, dat keert wel terug ?

Over de Finals. Goh, die bezorgden je niet meer stress dan tussentijdse testen. Vaak telden ze ook gewoon hetzelfde door, dus dat was best chill. Alé, ge moest u wat haasten om alles eens te lezen en dan was het snel verlopen van het ene lokaal naar het andere. Wiskunde heb ik de maandag gemaakt en de problemen waren exact dezelfde als zijn midterms (alé, andere bewerkingen enzo, maar zelfde soort). Dus dat viel goed mee. Voor Environmental Law was het een Essay Final, dus daar had ik mij in het weekend mee bezig gehouden. Corporate Finance was wel behoorlijk moeilijk, gewoon omdat het veel was en dat je terug zo details moest beginnen onthouden en terug uitvogelen hoe oefeningen in elkaar zaten. Maar alé, ‘k ben er ook nog gerust in. International Law was zot, 100 MKV, maar soms zat er zo'n vraag tussen, letterlijk: '18. The answer is A.'. Hilarisch dus. Ik heb een A- voor dat vak! Dus dat best cool! Mijn laatste final was Accounting op donderdag en ‘k heb mijn prof op de graduation gezien en hij zei dat ik ook een A heb, dus da's ook super. Die mens zag er supergrappig uit in zijn toga. Maar goed; fantastische prof voor accounting, heb ik zeker het meeste van bijgeleerd hier.
Wat blijft er dan nog over vak je laatste week? Uitgaan. Drinken. Mensen omhelzen. Wat wenen. Opkuisen. Dankbaar zijn. Gelukkig zijn. Goh, ik kan niet op een hand tellen hoe vaak ik ergens gewoon stil ben gaan staan om te genieten van waar ik ben. Deze uitwisseling oversteeg Marseille op zoveel gebieden; niet gewoon kennissen, maar vrienden. Niet gewoon naar school gaan als opvulling, maar een echt college life, niet gewoon want ronddolen, maar echte roadtrips,... Een super intense ervaring. Woensdag was het 'mayo de cinco' en zoals we ondertussen al gewoon zijn vieren die Amerikanen hier elke feestdag omdat ze blijven zeggen dat ze afstammen van dat land (terwijl dat dikke zever is als zelfs hun grootouders hier geboren zijn, maar goed). Pas gisteren ontdekt dat dit een soort overwinningsfeest is van de Mexicanen op Frankrijk (hoewel ze 2 dagen erna de oorlog verloren ofzo). Donderdag dan terug weggeweest en iedereen was er. Vrijdag dan nog eens, de laatste keer. Toen waren alle internationale er. Lotte was supermoe (ze was donderdag ook uitgeweest maar ze had de vrijdag wel om 8am een final) en ook die andere zagen het niet meer zitten. Pff, 't was hard. BU VIP had kaartjes gekocht voor alle internationale en die konden we dan nog snel nar elkaar schrijven. Het mijne zit natuurlijk nog in mijn valies, dus ik kan het niet posten. Anyway, ook een fotokader die ik jammer genoeg heb moeten weggooien omdat het gwn niet meer in mijn valies kon (btw, ik ben hier gekomen met 19 kg, ik vertrek met 53 kg). Maar goed, Adam voor de laatste keer gezien. Dat was echt hard, ‘k had daar echt keiveel les mee samen, die heeft mij keivel geholpen met mijn thesis en gwn met in Amerika te zijn. ‘k Heb hem een Belgian Top 21 gemaakt die - achteraf gezien - echt nog goed is! En nen euro, omdat hij dat nog nooit had gezien. ‘k Ga die $ 1 bills toch missen, denkik ? Maar goed, daar startte het nog maar, dan moest ik nog in Paivi's huilende armen vallen en nog één keer met de Spaanse meisjes praten. Pff, het is allemaal zo stom want ergens weet je dat de kans is dat je die mensen opnieuw gaat zien, zo goed als nihil is, maar toch. Stel dat ik ooit in dat land beland, heb ik nu toch een reden om die mensen nog es te facebooken. Zelfs goesting gekregen om Spaans te leren, hoewel dat wrs volledig zou falen.

Deze morgen heeft Felipe mij en Lotte dan opgepikt om mij af te zetten aan de Uni-Market om de Susquehanna bus te nemen naar Newark. Goh, dat was echt supertriestig. Maar Lotte komt naar België in september, dus die zal ik sowieso dan nog opnieuw zijn. En toch he, je weet dat dit een uniek avontuur was en dat je wel vrienden kan blijven, dat wordt weer een uitdaging om te blijven vinden waarover je moet praten. Maar dat zien we wel. Die Lotte was echt mijn bestie daar. Ik ga ze oprecht missen. Voor Felipe had ik ook de Belgian Roadmix gemaakt, ‘k weet niet wat die daar mee gaat doen. Die kerel heeft mij ook overal naartoe gevoerd en 't is dankzij hem dat ik met hen meekon op Spring Break. Fantastische kerel. Hij was ervan overtuigd dat we elkaar nog eens gaan terugzien. 'Sometime, somewhere'. Goh, dat zien we allemaal wel. Wie kan nu al zeggen waar je de rest van jouw leven gaat doorbrengen?

Dit avontuur brengt zoveel eindes met zich mee. Het indienen van mijn thesis, het terugkeren naar België, het afstuderen,... Ik heb - net als de meeste uitwisselaars van BU - het gevoel dat we nu belangrijke keuzes moeten beginnen maken. En dat is ook zo. Ik was één van de jongste hier en niemand kon geloven dat ik bijna een MBA ga hebben (hier heb je dat zo gemiddeld op je 24-25e). Deze reis heeft voor mij zoveel clichés ontkracht en langs de andere kant, er ook zoveel bevestigd. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik ondertussen doorheb hoe het leven hier gaat. Het is niet beter dan in België. Niet slechter. Anders. Mensen zijn hier anders en ze aanvaarden dat alles te koop is. Wij zijn veel socialistischer in Europa; hebben veel meer vangnetten als iets misgaat en dat zorgt ervoor dat wij zo uniek zijn, maar aan de andere kant, ook wat belemmerd en voorbestemd. Ik heb nu bijna 4m die American Dream kunnen nastreven en, hoe gek het ook klinkt, je voelt dat echt! Je hebt echt het gevoel dat alles mogelijk is, zolang je er maar voor gaat (moet ik den EHSAL dan toch gelijk geven).

Wel, lieve bloglezer, mocht je mijn onregelmatige loslatingen overleefd en volgehouden hebben, bedankt om met mij mee te leven/lezen. Ik weet er zeker van dat wij elkaar binnenkort terug in het echt zullen zien. En goed - op naar het volgende in ons leven, he! Bedankt.

Don't Stop Believin'!

Goh - het is veel te lang geleden sinds ik nog eens op mijn blog heb geschreven. Het is ondertussen na middernacht op een zaterdagnacht, exact twee weken voor ik terugkeer naar België. Ik ga dus, samen met mijn agenda, de afgelopen maand toch nog even proberen te herconstrueren :)

Ik ben ondertussen nog 2x terug naar New York geweest. Het was gewoon té goedkoop om niet terug te gaan. De eerste kee was 3/27 en niemand wou met mij meegaan. Nu goed, dan maar alleen op die bus die de school inlegde voor $25. Ik was wel al te laat om een Broadwayticket voor Wicked te krijgen, dat was wel minder. Maar goed, mijn sightseeinglijst was nog lang genoeg. Eenmaal van de bus, was ik al snel beginnen praten met een Russisch meisje, Alyonka. Die Russen zijn hier in september toegekomen met 30 man en als die één jaar aan BU studeren, krijgen die terug zo'n double degrée (net als die Duitsers in MRS). Maar goed, Alyonka was het dus beu dat al die Russen bij elkaar bleven en ze vond het hoog tijd om te socializen. Niks te laat. We zijn door Central Park gewandeld naar Guggenheid Museum. Echt een superspeciaal museum! Niet zo groot maar elk kunstwerk is echt bijzonder. Heeft me geen moment verveeld! Erna moet Alyonka wél naar een Broadway gaan kijken (Chicago - vond ze wel vreselijk achteraf) en dan heb ik eens de metro verkend en naar Vietnam Memorial gespoord, verkeerd afgestapt in Central Station en dan te voet gedoold langs Broadway (maar dan het niet musical deel). Interessante dag!

De week erna was het Mystery Dinner bij Dr. Stine, georganiseerd door VIP. Was echt fantastisch! We moesten ons allemaal verkleden in 50s stijl en dan naar zo'n superoud huis trekken. Hélémaal in de sfeer, super! Iedereen kreeg een personage en dan moest je zo wat ronddolen, op zoek naar bewijs om andere mensen te beschuldigen. Ik kan het niet goed meer beschrijven want het was voornamelijk een heel speciale avond; iedereen verkleed en ingeleefd in zijn rol. Was de eerste keer dat ik echt zo speelplein, VDS en OJ en toestanden miste. Een mens weet zo eens zijn roots terugvinden eh. Trouwens, in die week ook Amerikanen Viking Cub zien spelen! Om maar te zeggen dat spelen overal is.

Ok, eerste week van april. Het was toen ONGELOFELIJK heet. Echt zo 31°. Ik lag meestal gewoon in het midden van de quad te bakken. Echt, als je twee stappen zette, was je meteen supermoe. Goed, die week ook heel wat stress gehad voor mijn thesis, mijn haar terug kort laten knippen, (als ik mijn agenda bekijk) duust midterms gemaakt en de vrijdag gratis naar Jack Mannequin gaan kijken. Adam had mij meegevraagd omdat een vriendin van hem plots kaarten overhad. Oké, Jack Mannequin is niet meteen de coolste zanger aller tijden. Ik kende enkel Konstantine van zijn andere band, Something Corporate. Maar goed, 't was wel eens cool om in de sportzaal te zijn van de school. Had alvast weer iets superamerikaans.

Daarna was het Gay-week in BU. Nu, ik heb er niet veel van gezien. De maandag was het normaal gezien Drag Show en dat leek mij wel supercool, maar ik heb er mij laten inluizen om mee te spelen in de BU Orchestra. Ja, het klinkt superzot en dat is het ook. Buiten het feit dat ik totaal niet superzot kan spelen en daar dus constant tennen kom. Die repetities duren ook 2h30 dus da's echt superonmenselijk. Bij deze, minder klagen bij Gert ;) Maar goed, ik mag wel gratis naar het concert gaan en 't is echt zo in toxido en met genodigen. Oké, ik voelde mij gewoon eventjes belangrijk.
Later die week dan voor de 3e keer naar NYC geweest. Marc Usry, onze gay professor van International Business law organiseerde een trip naar MET, UN, Financial District en Broadway voor $50. Echt, niet normaal. Het broadwayticket kostte normaal al $51. Maar goed, van de 15 mensen die meewaren waren er al 4 exchangers mee. Het viel ook niet op. Nu goed, Musry hadPaivi en mij niet meer zo graag omdat we zijn laatste les erin geslaagd waren om 3x te laat te komen, zodat hij zelfs zei dat we niet meer moesten komen als we dat bleven doen. Dus; flink geweest die dag. De UN was superinteressant! Ik vond het best speciaal om eens rond te lopen in die zalen waar vertegenwoordigers van elk land meebeslissen. De gebouwen waren wel superoud, dat was wel ontgoochelend. Echt, zo zetels die al zeker 50 jaar hetzelfde waren, versleten infrastructuur, enz. Raar. Ze legden tijdens de tour vooral de nadruk op die millenniumdoelstellingen. Ja, ik herinner mij die dingen nog ergens uit een godsdienstles uit het middelbaar. Maar interessant. Erna Financial District, maw, de bull van Wall Street :) en dan het MET. Het coolste van de ganse dag was ongetwijfeld de musical: Memphis! Echt, ik heb daar 3u aan mijn zetel vastgezeten. Zoiets fantastisch!!!! Het was echt supermooi! Als je zo normaal gezien naar een musical gaat, erger je je vaak dood aan de dwaze vertalingen of liedjes die tegensteken. Helemaal niet waar bij Memphis! Echt, ik ben blij dat dit mijn eerste broadway ooit was :)

's Anderendaags was het dan Day of Silence, die de holebi's steunt die zichzelf niet kunnen outen omdat ze anders in een slechtere situatie terrechtkomen (zoals in het leger in Amerika, zogenaamd DADT). 'k Had dan mijn 'Gay, fine by me'-t-shirt aangedaan. Echt, zoiets dat ik in België nooit zou durven aandoen, maar goed, een mens moet ne keer iets durven, denkik. Het grappigste was dat ik die dag in de gang zat te wachten op mijn Accountingles en Paivi was naast mij komen zitten om af te spreken wat we voor Block Party zouden doen. Op dat moment komt Usry echter langs en had hij een blauwe gayshirt aan. Was megagrappig. Sindsdien is hij terug vriendelijk tegen mij. Meevaller. Erna was er echter niemand meer in de gang en dan kwam mijn prof langs en liep ik dus snel naar binnen terwijl Paivi naar huis ging. Begon die vent dan in de les dat ik helemaal naar Amerika was gereist om er met een Finse te verkeren. Alé, ik had het eigenlijk maar half begrepen en 'k had gewoon gezegd dat ik het niet kon helpen en dan begon hij een verhaal te vertellen dat zijn zoon verkeert met een Afrikaanse vrouw. Heel bizar allemaal (en niemand die dus aandacht geeft aan je t-shirts - is het niet geniaal dat niemand veroordeeld?). Ahja, ik ben dus ook helemaal niet silenced geweest die dag. Maar dat had je wellicht al door.

De zaterdag was dan Block Party waar iedereen een ganse dag mag drinken en de politie precies de toegestane drinkleeftijd ook drastisch omlaag trekt. Ik ga er niet te veel over zeggen. Het was... interessant. Op veel plaatsen geweest. Veel gezien. Interessant.
Zondag was dan het eerste concert van de Maroon & Gold band in Haas Center. Haas is echt een supergroot concert gebouw! Dus dat vond ik wel ferm. Oké, er was misschien maar 100 man, voornamelijk grootouders en tantes enzo, ik was blij dat Paivi en Lotte er waren om mij te steunen. Bethany heeft een hele hoop filmpjes geüploaded op facebook en mij getaged; dus als je ooit zin hebt om het eens te beluisteren :) Morgen gaan we naar Knoebel's Amusement Park gaan spelen als ons 2e concert dus dat wordt wellicht ook een ganse ervaring. Als het niet regent natuurlijk.

Goed, en dat brengt ons naar deze week! Woensdag was het mijn verjaardag en ben ik met Lotte en Adam gaan drinken in Harry's. Gisteren had ik dan een verjaardagsfeestje georganiseerd met Andrea (die op 4/12 22 werd) terug bij Dr. Stine thuis. Die hadden een feestje met het Physics department maar aangezien dat maar uit 12 man bestaat, mochten Andrea en ik precies iedereen uitnodigen die we maar wilden. Er was zo'n 70 man ofzo. Ik had een case Stella Artois gekocht. Echt $30 dollar! 't Was erover, maar totally worth it :) Andrea had dan een pinata gekocht en die hebben we opengeslagen. Er was ook taart met onze naam op en Lotte & Paivi hadden kleine cakejes gemaakt met de Belgische en Mexicaanse vlag op. Erna nog uitgeweest in Harry's en dan nog gaan chillen bij Paivi. Superdag!

Vandaag dan naar Baltimore (en dat is het einde - wees gerust!). Ik weet niet, ik was een beetje triest omdat alles nu zo aan een einde begint te komen. Afscheidsfeestjes en toestanden. Goed, na 3u op de bus te zitten (ik begin mijn kussen al mee te nemen op elke bustrip), zijn we daar aangekomen. Supermooi stadje! We hadden niet veel tijd dus hebben enkel de Inner Harbor verkend. Cool hoor. Alé, ik was er niet echt met mijn gedachten bij dus 'k heb gewoon keiveel rondgewandeld en gedoold, foto's genomen en boeken gekocht en vissen bekijken. Nu ik terug thuis ben, heb ik ondertussen al duust foto's terug geüploaded op Facebook (en als je dat niet kan bekijken, ik heb er nóg meer op mijn pc staan), mijn blog eindelijk nog eens geüpdated en mijn Environmental Law paper afgewerkt. Nu ben ik klaar om te gaan slapen, morgen naar Knoebel's te gaan en dan aan mijn allerlaatste Amerikaanse lesweek te starten. Is dat niet zot? Brrrr. Trouwens! Ik heb ook een filmpje geüploaded met een general view van de campus. 't Is niet het beste ooit, maar 't is wel cool, als je eens zin en tijd hebt om een minuutje zinloos bezig te zijn :)

Wel, lieve vrienden, misschien post ik nog iets vlak voor ik vertrek. Finals zullen wel iets apart zijn, Orchestra Ball, Niagara Fall, American Party en Graduation Moment staan ook nog in de wachtlijst. En dingen in dozen steken en opsturen naar België. En thesissen afwerken. En kopiëren. En gek worden. En jullie missen. Zoals altijd.

I'm in Miami, Bitch!

What you've been looking for, has been here the whole time!

Ah, Bloomsburg, het ongelofelijk kleine dorp in the middle of nowhere waar het nog steeds grijs is, nog nooit zo geregend of gewaaid heeft, waar de sneeuw toch al verdwenen is, waar niemand is, waar ik terug ben na een fantastische Spring Break!

Het was niet makkelijk om te beslissen waar ik naartoe zou gaan tijdens Spring Break. Mijn origineel plan was om naar Miami te vliegen en dan zo naar boven terug te rijden. Leek mij een fantastisch plan... alleen bleek niemand die mening te delen. De 'bekende' wilden naar Florida gaan: een gehucht genaamd Daytona Beach waar elke college student heengaat om te vrijen en te drinken. Oké, cool, maar er is toch meer in't leven... denk ik. Emilie vertelde mij dat die BU VIP groep (of gwn 'd'internationale') naar South Carolina gingen. Dat ligt ook aan de zee, maar een beetje hoger (en dus zo'n 10°F lager) in de USA. Nu, die hadden daar een condo gevonden, met zich op zee voor $ 100 elk. Gewoon meegegaan, ook al kende ik die mensen eigenlijk niet. Soms moet je eens iets nieuws durven doen.

Vorige zaterdag zijn we vertrokken met het eerste team (Felipe, Melissa, Andrea, Fernanda, André, Adriana en mezelf) naar Washington, DC. Ja, als je gewoon Washington zegt begrijpt niemand je hier. Dan kijken ze je aan 'you mean in DC, right?'. Dus, altijd de staat erbij vermelden ;) Goed, Washington was prachtig!! Staat zeker in de top 3 van mooiste steden tot nu toe bezocht! Ik moet toegeven, we hadden erg mooi weer, het was relatief warm, er was niet veel volk, we zijn snel daar geraakt,... Alé, allemaal meevallers waardoor iedereen gewoon al meer op zijn gemak was. Dus we hebben het congres, het monument, de WOII herdenking, White House en de Lincoln Memorial bezocht. Echt, dat ligt allemaal in één lange laan, omringd door gigantische musea in een heel mooie en rustige omgeving. Ik zou er zo opnieuw naartoe kunnen gaan! In DC heb ik effectief een aantal foto's genomen, die zal je vinden op mijn facebook (tenzij het hier lukt). Vanaf Myrtle Beach waren er zodanig veel fanatiekelingen, dat ik hun foto's gewoon ga kopiëren. Ze hebben mij wel overal getagd, dus ook die kan je vinden op mijn profielpagina op facebook.

Anyway, 's avonds snel naar National Museum of American History gelopen (die uit Night at the Museum). Echt, zot groot en voor elk wat wils, hoewel ik de dinosaurussen toch wel het coolst vond! Erna naar Hard Rock Café geweest en naar de Inn. Hoewel we afgesproken hadden om de zondag zo snel mogelijk te vertrekken naar Myrtle Beach werd dit 4u verlaat (infra volgt nog meer over tijd & Zuid Amerikanen). We hebben dan nog de National Gallery of Art bezocht waar er erg veel Belgische en Nederlandse schilders tentoongesteld waren. Maar niemand lijkt te begrijpen dat 'Dutch' ook wel Vlaamse Belg kan zijn en niet per se een Nederlander. Daarvoor naar het National Air en Science Museum geweest omdat Filipe dat erg interessant vond enja, dat was het ook :) Maar goed, 4u later dan afgesproken toch vertrokken naar Myrtle Beach om er 8u later aan te komen!

Aangezien we er 's avonds waren konden we niet inschatten welk weer het was. Het andere team, dat er als sinds de dag ervoor was, zei dat ze een bewolkte dag hadden gehad, alé, niet veel speciaals. Het appartementje was wel supermooi! Vier badkamers, drie slaapkamers, een volledig uitgeruste keuken, 43' flatscreen, draadloos internet,... Alé, het kon bijna niet op. Maandagmorgen zagen we het dan: zicht op zee & een prachtige dag! Ongelofelijk! De kustlijn afgewandeld, veel te veel foto's genomen. Echt, een fantastische dag! 's Avonds was iedereen echter moe maar aangezien Felipe, Melissa, Sonia en ik vonden dat het maar ene keer Spring Break zal zijn in ons leven, zijn we uitgeweest naar een nachtclub, genaamd Afterdeck met DJ Kryptonite (soms gaat het er gewoon over). Ik zal even schetsen hoe het er dus aan toe gaa in een echte Amerikaanse nachtclub. Je komt binnen op het gelijkvloers waar de bar zich bevindt, iedereen bandjes omkrijgt met wat je mag drinken en waar mensen wat keuvelen of vrijen. Daarna kan je kijken op een gedeelte dat een paar tredes lager gelegen is. Je bent dus een kop of drie groter dan iedereen. Op die treden staan dan allemaal kerels naar meisjes te kijken die aan het dansen zijn. Het kan nog vozer. Op de uiteinden van deze zaal stonden kooien van bamboestokken waar meisjes zich tussen konden wringen om daar dan zo wulps mogelijk te dansen. Jap, ik wist niet eerst waar kijken. Oké, wij ons dus tussen al die mensen wringen om toch in het midden van die dansvloer te raken. Daar vind je koppeltjes dansen op zo'n manier dat je het amper nog dansen kan noemen. De meisje duwen namelijk hun achterwerk tegen die kerel en springen dan op en neer. Op. En. Neer. Er zijn foto's van. En het kan nog erger. Vlak voor de club sluit was er een Miss Slut verkiezing. Zeven meisjes werden genomineerd om mochten dan op het podium vooraan gaan staan bij DJ Kryptonite. Ik had het concept niet goed begrepen en dacht dat ze moesten dan dansen ofzo. Niet dus. Elk kreeg 2 seconden om het publiek zo luid mogelijk te laten roepen. Dansen hielp niet. Uw achterwerk schudden ook niet. Ja, 't meiske dat haar borsten snel uit haar kleed deed springen en daarna haar kleed helemaal ophaalde heeft gewonnen. Geniaal.

Dinsdagavond dan naar de 'echte' uitgaanswijk Broadway at Sea geweest waar Paivi op ons zou wachten (Paivi is die Finse met haar troubles met Hugo, de Fransman). Het plan was om tegen 22u te vertrekken. Goed, hier komt het deel van de tijd dan. Ik was dus mee met een groep internationale dat samengesteld was uit: 2 mensen uit Equador, 2 Mexicaanse, 1 iemand van Chili, iemand van Spanje, 2 Franse, iemand uit Vietnam, Nepal en van 't Midden Oosten. Anyway, een overvloed aan vrouwen uit het Zuiden! Tijd is een relatief gegeven. We hadden dus 10pm afgesproken om te vertrekken. We zijn vertrokken om 12pm. Niet overdreven. Twee uur te laat vertrokken. En zo ging dat elke keer. Woensdag naar Charleston vertrekken om um 9u, werd 11u30, terug naar huis om 11u30 werd 12u30, enz... En die vinden dat ook helemaal niet erg als je afspraken maakt en dus door hen te laat komt. Alé, ik klink hier waarschijnlijk geïrriteerd, dat was ik maar één keer (toen we naar de Mall gingen voor 20min en een uur later er nog waren). Het viel mij gewoon op dat er soms écht verschillen in cultuur zijn die je niet goed kan begrijpen. Ik was dus nooit te laat, was mij ook wel goed deed voelen ;)

De club in Broadway (Malibu) was hetzelfde als de Afterdeck; geile mensen en die kontdans. Wel grappig. Paivi was ongelofelijk dronken toen ik er kwam (nuja, als je 2u moet wachten tot ik je kan komen entertainen, ik begrijp dat). Was ze eerst aant huilen over Hugo dat ze hem mist en haat en dat ze hem terug wil. Daarna wilde ze mij bedanken door aan elke kerel te vragen of ze niet ne keer met mij wilden dansen. Daarna verdween ze, ze had haar taak volbracht. Ik hoop dat ze thuisraakt, want zo leefde ze blijkbaar elke dag ;)

Charleston, de dag erna, was een ongelofelijk toeristisch dorpje. Het was ooit één van de eerste gekoloniseerde stadjes in de US maar daar was eigenlijk niet veel meer van te merken. Overal souvenierwinkeltjes en tourguides. En geen Starbucks. Alé, de groep kon niet belissen (transaction costs of bargaining in group), dus ben ik er maar op mijn eentje op uit getrokken en na de stad te hebben gezien, mij een coffeeshop gezocht en daar wat zitten lezen. Mocht ook wel eens.

Goed, hoewel ik die mensen dus niet goed kende, er echt een héél toffe tijd mee beleefd. Iedereen wou precies alles weten over hoe ik het al gesteld had dat eerste deel van deze semester, wou mij vertellen over hun Bloomsburg-liefdesleven en dan - nog geïnteresseerder - luisteren naar mijn mening over die Amerikanen. Nee, allemaal erg vriendelijk :) 't Was gek om met een groep om te gaan die echt in groep denkt; die alles samen willen doen en naar iedereen luisteren voor ze een beslissing nemen. Echt gek. 't Is dus nog mogelijk dat iedereen niet enkel aan zichzelf denkt.

Vandaag ook Lotte terug gezien, haar week in Daytona Beach zag er niet zo zonnig uit. Ze heeft een boek gelezen ofzoiets, ik begreep het niet helemaal. Ze zei dat ze nu weer klaar was voor 7 weken met mij door te brengen (en ze vindt ook dat 95% van alle mannen klootzakken zijn, vooral die die met haar meewaren op Spring Break, dus da's een pluspunt).

Dat was het dan, Spring Break 2010. Morgen begin ik aan het verbeteren van mijn Empirisch Hoofdstuk voor mijn thesis (mijn promotor vond het al 'een deftige eerste versie' - was ook de eerste keer). Volgende week wordt dus voornamelijk thesis en daarna térug midterms en huiswerken. Volgende week wil ik naar Niagra Falls maar voorlopig nog geen aanhangers gevonden. Blah. Hopelijk vind ik iemand, 't lijkt mij fantastisch daar es naartoe te gaan! Zeker nu ik er zo dichtbij ben!

Daarnaast staat er enkel nog een 2e trip naar NYC en Philadelphia op het programma. Kan je nu geloven dat het dan al gedaan is?! Dan volgen nog wat concerten met de band class, Ally Week met de GSA en finals... Oké, een weemoedig gevoel overweldigt me eventjes :(

Maar goed, lieve vrienden! Ik probeer zo snel mogelijk terug een nieuwe blog te schrijven! Het zal allemaal afhangen van hoe interessant mijn leven hier nog zal zijn. Tot gauw!

Cities that never sleep

Ik schrijf dit terwijl ik eigenlijk naar huis moet gaan maar ik omzie het mij om in de koude op de bus te wachten en... ik hou van Starbucks. Dit schrijven met rustige muziek op de achtergrond, een café latte in de en de geur van chocolade brownies. Knusse zeteltjes, mensen die aan het lezen zijn en het zicht op de verlichte campus. Ik hou van Starbucks. Toen ik hier maandag binnenkwam moest ik mijn naam al niet meer zeggen, het meisje kende mijn naam al. Half beschaamd bedacht ik bij mezelf; dit zijn de eerste verschijnselen van verslaving. Als ik erover nadenken ben ik hier echt bijna elke dag geweest (zaterdag is't sluitingsdag en Java koffie is nog niet half zo goed!). Brr, woensdag was het een ander meisje dat mij bediende en ook zij wist mijn naam. Ze zwaait naar mij als ik ze zie op de campus. Geez, ze denken wellicht dat alle Europeanen freaks zijn. Paivi komt hier blijkbaar ook tienduizend keer, ze zijn er ondertussen al in geslaagd om haar naam in één keer juist te schrijven! Oké, een alinea schrijven over starbucks bevestigt wellicht enkel mijn verslaving.

Vorig weekend zijn we dus naar New York geweest! Het was fantastisch! Rasmus had een minivan gehuurd en daar zaten we dan; 6 Europeanen en een Mexicaan in een minibusje op weg naar New York. Paivi wou per se rijden; ik heb doodsangsten uitgestaan. Er stonden wel honderd borden met de boodschap 'don't tailgate', nee hoor, VLAK TEGEN de auto voor ons, elke keer opnieuw. Ze reed veel te snel (oké, 80miles mogen dan wel 130km zijn; de limiet is 65, paivi, 65!). Daarna begon het nog maar; New York binnenrijden. Misschien maar best dat zij reed want ik zou helemaal gek worden. In Boston werd ik al gek; hier zijn dat vier rijstroken naast elkaar drummen tussen taxi's en té ervaren chauffeurs. De auto geparkeerd in een verlaten stukje land waar er allemaal auto's op elkaar gedrumd stonden. Ja... $50 is een koopje om je auto daar achter te laten. We sloten weddenschappen af dat we die wagen nooit meer zouden terugzien op zondag. Ik was al blij dat die auto niet op mijn kredietkaart stond.

Op vrijdag nog snel naar the Empire State Building geweest; de unieke kans gehad de stad te zien bij dag én nacht. Fantastisch uitzicht! Werkelijk waar! De foto's staan gepost op facebook, ik heb ze publiekelijk gemaakt, dus iedereen zou ze moeten kunnen bekijken. Hier uploaden bleef maar mislukken. Erna zijn we naar een basketbalwedstrijd geweest. Ik weet het, er begint iets fundamenteel in mij te veranderen. Anyway, 't was blijkbaar geen echte wedstrijd (ja, ik volg de groep en geef ze gewoon mijn geld), 't waren de 'Globetrotters'. Blijkbaar zijn die erg beroemd, ik durfde dus ook niet meer uitleg vragen aan Sam of Rasmus. 't Was een soort amusementsbasketbal waar het eigenlijk meer om de show, cheerleaders, stoere truukjes en lichteffecten gaat dan basketbal; 'k vond het dus nog cool :) Erna wilden we het uitgaansleven verkennen in een super 'bekende' wijk nl. Greenwich. Géén idee waar we zaten, maar 't was zeker niet daar. Goed, wat cafeetjes afgelopen, was nog tof, niks speciaals, though.

Op zaterdag bleven Paivi, Hugo, Sam en Rasmus liggen tot de middag. Niks voor mij; gewoon Lotte wakker gemaakt en haast gedwongen met mij door de stad te lopen. Zij wilde dan per se lopen om zo 'New York echt te zien'. Was een superlange wandeling! Maar goed, 't was de moeite. We hebben gans Broadway afgelopen tot aan Ground Zero. Wat winkeltjes afgelopen, foto's genomen en naar Starbucks geweest. Ahja, ik heb een fotocollectie gemaakt van alle Starbucks die ik gezien heb; op haast élke hoek van elke blok appartementen! Zotten.

Ground Zero is echt letterlijk Ground Zero. Ze zijn daar nog steeds superhard aan't werk. Als ik mij goed herinner moet het af zijn tegen 11/9/2011. Het monument dat ze gaan maken (iets met water) zag er echt heel mooi uit. Ground Zero zelf deed mij niks maar een naburig museumpje gaf mij echt de rillingen. Je zag constant die beelden van die vliegtuigen, de wanhoop in die mensen hun ogen. Ik weet het niet, 't deed iets met me.
Daarna Wall Street doorgewandeld, New York Stock Exchange en foto's genomen van Brooklyn Bridge. Erg cool allemaal. Tegen die tijd was Lotte ongelofelijk moe en zijn we maar teruggekeerd naar de Hostel om op de andere te wachten (zij gingen naar een hockeywedstrijd kijken in de namiddag).

's Avonds was het uitgaan - deel 2. Paivi had iemand leren kennen die ons kon binnenloodsen op een Ugly Betty party. Oké, het klonk gewoon al te awesome. Ook oké, ik was precies de enigste die er dolenthousiast over was. Nu goed, een gratis open bar wilden ze niet afslaan, ook al had Paivi gezegd dat ze op stap was met 4 homo's die niet konden autorijden en een transseksueel. Ja, degene die overbleef moest ik zijn. Eerst gingen we nog wat drinken op café. Ja, drinkt die Paivi haar zodanig zat dat ze in ruzie valt met Hugo, de fransman waar ze half een relatie mee heeft. Springt die in een taxi en laat die ons achter bij een random club. Daar stonden we dan; met z'n vieren en een doodgefrustreerde fransman. Wij terug in een taxi naar die hostel. Ik was het dan wel beu en ben gaan slapen, de andere nog iets gaan drinken in een Irish Pub. Hmm, de rest is een ander verhaal, denk ik.

Op zondag was iedereen precies dood dus heb ik iedereen slapend achtergelaten en alleen door 't stad getrokken. Eduardo hadden we al gans de tijd niet meer gezien, Paivi was nog steeds verdwenen en de rest sliep. New Times Square. Zotte plaats! Met een hart van ijs (het was valentijn, btw). Vandaag is het gesmolten, en is't gedaan met de liefde. Net goed. Daarna wat rondgelopen in de naburige winkels zoals Macy's, ToysR (of zoiets), een muziekwinkel, M&MsStore,... Erna eerst nog doorgelopen naar Central Park waar er heel wat koetsen rondreden met verliefde koppeltjes. Mijn terugweg ingezet via 5th Avenue. Alright, dan beseft dat ik nog superveel niet gezien heb. We gaan zeker nog es terug. Dat staat vast. Ik moet gewoon nog Statue of Liberty doen en het MET en ... Tja, dat zien we wel! Ik hoop ergens in april te gaan, dat het al wat warmer is en dat ik de stad ook es in lente zie. Would be fun.

Ik ben hier ondertussen al meer dan vijf weken en mijn 'reisverloop' geeft aan dat dat al over 1/3 is. Best eng eigenlijk. Ik begon dan mijn andere tripjes te plannen en besefte dat ik echt nog naar veel plaatsen moet gaan in veel te weinig weekends met veel te weinig geld. Volgende week vrijdag is't planningsdag; Spring Break & deel twee van de semester. Ik kijk er al naar uit.

Dit weekend ben ik op vrijdag naar een club geweest in het naburige Wilkes-Barre. Oké, met naburig bedoel ik dus al een uur van hier. Het concept club is hier best wel grappig. Je gaat binnen in één gebouw maar dat bestaat altijd uit 2 delen. Het ene deel is de club en da's voor iedereen toegankelijk. Het andere deel is de bar en daar moet je je ID tonen. 't Is best grappig om te zien dat in die bar de gemiddelde leeftijd zo 30 is en in die club 20 (ja, ook veel 16jarigen; ze zijn overal!). De club zelf deed me wat denken aan club Mystik van Marseille wat voor de mensen die dat snappen al genoeg wil zeggen. 't Was leuk. Erna (ca 2u) zijn we gaan eten in een diner: Denny's. Dat zat dus stampvol! Ik weet niet wat iedereen daar zo laat doet. Goed, ik heb iets gegeten waarvan ik pas gisteren besefte dat het er eigenlijk echt voos uitzag. Nuja, vrijdagavond was een coole avond.

Zaterdag heb ik al mijn schoolwerk afgemaakt voor de komende week aangezien ik wat angststress begin te krijgen voor mijn thesis. Daar heb ik vandaag flink aan gewerkt. Gisteren dus nergens naartoe geweest. 'k Heb wel geskypet met 5 mensen. Was gek en tof tegelijk.

Ik veronderstel dat dit het dan ongeveer zal zijn voor de afgelopen week. Mensen beginnen ons hier te kennen en ik vind dat eigenlijk best cool. Heb deze week zelfs het compliment gekregen dat ik best goed Engels praat. Volgende week is het terug bingonight en midnight pizza. Die internationale willen niet meer mee maar ik ga zeker terug, hoe stom het ook klinkt ;) De komende twee weken zijn er heel wat midterms gepland waar ik veel te weinig voor kan leren en dus maar hoop dat het in orde gaat komen. Ah, ook een Amerikaan gevonden die mijn thesisonderwerp eens 'interessant' vindt en het zelf wel lezen op taalfouten. Echt.

Ah, verder, it's a small, small world. Ik begin al mensen tegen te komen die elkaar kennen, ook al leven we in verschillende dorpen/steden in Amerika. Soms is't echt té zot.

Let it snow!

Amerika is fantastisch; laat niemand je iets anders wijsmaken.

Deze morgen werd ik wakker om 8u, startte mijn computer op om naar de BU website te gaan (ze is vernieuwd! De foto's zijn ongeloofwaardig mooi) en daar zag ik het: ALL CLASSES ARE CANCELLED. Géniaal. Ik sluit mijn pc weer af en heb nog 3 uur geslapen. Geniaal. Als ik mijn computer voor de tweede keer opstart en naar StuBru online luister hoor ik dat België ook helemaal ondergesneeuwd is en dat iedereen in file staat. Echt; hier sluiten ze gewoon alles af, iedereen blijft binnen en is dolgelukkig. Zeker ook es proberen. Ik had gepland om superveel te werken maar daar is helaas niks van in huis gekomen. Ik heb al mijn werk gedaan dat gisteren af moest zijn, dus voor die laatste 16min van vandaag ben ik nog op schema ;). Om 5pm was er een 'verrassingsfeestje' voor Sonja, een Frans meisje. Nu, zo verrassend was het niet meer aangezien er niks gekocht kon worden om haar te verrassing; alles is dicht. We zijn gestart met mijn eerste sneeuwgevecht hier; Wereldoorlog III met allianties Belgie/Denemarken vs. Frankrijk/Mexico. We hebben vrede gesloten. Zo moet dat. Erna kwamen alle andere internationale af en hebben we een feestje gehouden op hun appartementje. 't Was echt super. Toen ik naar huis wandelde, zo'n half uurtje terug, heb ik drie auto's helpen uitgraven uit de sneeuw. Man, zoveel sneeuw heb ik in mijn leven nog niet gezien.

Ik ben trouwens verhuisd, ik weet niet of ik dat in mijn vorige bericht heb gezegd. Ik woon nu in Jessica Kozloff Apartments Union, of gewoon JKA C (ik snap nog steeds niet waar die C vandaan komt). Mijn adres is nu geüpdatet in mijn profiel en vanaf nu mag iedereen mij duust dingen beginnen versturen. Nee, dat moet niet, maar ik antwoord wel ;) 't Leven is geven en nemen. Mijn nieuwe kamer is fantastisch! 't Is even groot als die van Montgomery maar nu slaap ik er alleen. Mijn roommates zijn ook super! Ik zie ze wel niet vaak en eigenlijk vind ik dat ook goed (ik krijg nu net een déjà-vu gevoel dus ik zal zwijgen over de kamer aangezien ik wellicht dingen 2x begin te zeggen). Ik heb veel foto's van mijn kamer genomen maar ik ben erin geslaagd om mijn memorycard te blokkeren in mijn computer dus ik kan ze niet uploaden. Ja, stom. Ik ga morgen naar de HelpDesk en hoop dat zij mij gaan redden zodat ik eindelijk nog es iets kan uploaden.

Dit weekend was het trouwens zover; onze eerste roadtrip. We wilden oorspronkelijk naar Washington DC gaan máár echt DIT WEEKEND is er daar een sneeuwstorm. Kan je dat nu geloven? Ze hebben daar nooit, maar dan ook nooit sneeuw? Nu goed, wij keikoppig (eigenlijk was het Emilie die koppig was), die auto toch gaan halen en hier voor JKA parkeren. Zaterdag staan we op; die auto gans ingesneeuwd, echt, bijna zo erg als vandaag! Plannen gewijzigd; wij naar Boston MC! Wat een trip! Niet normaal! We hadden een witte Chrystler (bouwjaar 2008!!) waar we netjes met 5 inkonden; ik, Eduarde & Andrea (Mexico) en Emilie & Sonja (Frankrijk). Het was een trip van in totaal 800 miles (of zo'n 1200 km heen en terug!). Sonja had roadmixes gemaakt met levendige muziek, wat we nodig hadden op zo'n vroege zaterdag. Erna waren't mijn roadmixes en ze haatten ze. Echt eh, waarom vind niemand mijn muziek cool. 't Was Mumford and Sons, die zijn toch fantastisch? Anyway, 't is dus universeel bewezen dat men nergens mijn muziek cool vind (wellicht vindt Sam dit fantastisch).

In Boston, hebben we eerst ons Hostel gezocht en zijn dan naar Cambridge getrokken om er Harvard te bezoeken! Echt, superzotte campus!! Ik vind die van Bloomsburg al fantastisch, maar deze is echt honderduizend keer authentieker, mooier,... Ik heb tonnen foto's (geloof het of niet) en ik hoop ze ooit te kunnen uploaden. 's Avonds naar Irish bar geweest (heb foto's voor Annelies) en mijn eerste keer in een Hard Rock Café. Eduardo is er daar in geslaagd onze GPS te verliezen, dus hebben we daar nog gans de nacht naar gezocht; zonder resultaat. Ons hostel was superproper (echt; International Hostelling is een aanrader!), behalve dat onze kamers echte sauna's waren! Man, 't was ondragelijk warm! Wellicht hadden ze gedacht dat het harder ging vriezen ofzo! Ahja, in Boston was het wel min 8°C (ofte 17°F). Superkoud! We hebben de oude stad van Boston nog bezocht en daarna was het terug tijd om 7u naar huis te rijden. Man, ik was moe! We zijn eerst hopelijk verloren gereden (aangezien we geen GPS hadden) maar we zijn daarna thuis geraakt met kaarten. Old school rocks! Echt; het was superleuk! Dit weekend is roadtrip 2. De tips zijn: fashion week, Chinees Nieuwjaar en schoenen.

Verder begint school hier superdruk te worden en weet ik eigenlijk niet wat eerst gedaan. Ik moet papers schrijven, maar dan ook aan die thesis denken. Blah, ik weet niet waar mijn hoofd staat maar 't ding is dat ik er totaal niet gestresseerd over ben! Ik weet niet wat dat met mij is; 'k heb mij precies nen ganse semester slecht in mijn vel gevoeld en hier heb ik dat helemaal niet! Nee, voorlopig heb ik het hier fantastisch! Morgen zit mijn eerste maand er al op! Kan je dat nu geloven hoe snel de tijd gaat? Ik snap er niks van.

Ik hoop dat het met iedereen die dit leest ook erg goed gaat want ik begin zo sommige mensen te missen en ik had niet gedacht dat ik dat gevoel terug zou hebben. Mijn doel is om volgende week eindelijk mijn berg postkaartjes te versturen om te bewijzen dat ik jullie niet vergeten ben!

Website van de week: Dé webcam van Bloomsburg. http://alwebcam.bulib.bloomu.edu/view/index.shtml .Via deze link kan je het centrale gedeelte van Bloomsburg volgen. Echt grappig eigenlijk. Ik denk dat ze per seconde een update doen, daardoor lijkt het een beetje in stopmotion te zijn. De webcam staat bovenop de bibliotheek van de campus. Ik ga ook es een filmpje maken voor ne rondtoer van de campus en upper campus. Ah! Ik heb ook mijn eerste Bloomsburg trui gekocht! En j'is fantastisch!!!

Tot gauw nog es he, lieve vrienden!

Thomas

Four Roomates and a Fire Alarm

Ja, ik geef toe; wellicht ben ik te enthousiast gestart met dingen te posten op deze blog maar ik kan onmogelijk beschrijven hoe anders en hoe verwonderlijk alles hier was (is) die eerste week! Nu begint alles al wat in zijn plooi te raken, wat niet wegneemt dat elke dag nog steeds wat speciaal is. Het grappigste is dat mensen je hier al beginnen aan te spreken en je dus herkennen. Fantastisch! Rasmus en ik gingen pool spelen en het meisje aan de uitchecktafel zei al 'ah, you're in my class!'. Fantastisch toch? Oké, ik ben gewoon met weinig tevreden :)

Om te concluderen; ik zal elke week wat schrijven in plaats van elke 2 dagen, dat lijkt mij meer haalbaar.

Dus, last week! Sinds vorige vrijdag heb ik - eindelijk - mijn GSM. Die Amerikanen en internationale begonnen gewoon te lachen op den duur als ik zei dat ik er geen had. Zeven dagen al zonder GSM. Gij zotten. Anyway, ik heb één en 't is brol maar nu kan ik tenminste communiceren met iedereen. Die vrijdagavond hadden Lotte en Paive afgesproken in Harries (plaatselijk café) waar ik niet vanaf wist ... omdat ik geen GSM had. Nu, meteen gebeld en zodra ik wist waar ze waren, gezwaaid naar de Bloomsburg bus die me meteen kon meenemen. Na een vijftal minuten merk ik plots dat we helemaal niet naar de campus rijden maar naar het ziekenhuis (ten oosten van de campus). Ik begin al helemaal in paniek te slaan en vraag waar hij naartoe rijdt. De buschauffeur geeft het geniale antwoord 'wherever you want'. The magic bus was born! Hij zette mij gewoon af vlak voor de ingang van Harries! Donderdag, vrijdag en gisterenavond de diensten van de magic bus terug gebruikt. Je kan hem bellen en dan pikt hij je gewoon op, waar je ook bent in't dorp! 't Is fantastisch! En dat gratis en een supervriendelijke man. Elke donderdag-zaterdag van 10u30 pm tot 2u30 am. Ah ja; de amerikanen noemen het eigenlijk the Drunk Bus - maar dat negeer ik.

Harries is een bar zoals je ziet in de televisieseries; een bruine ruime kroeg met veel zetels, taplist en een lokale band die speelt. Het lijkt alsof je de televisie gewoon binnenstapt! Echt super! Ik kon me moeilijk op het gesprek concentreren omdat ik zo verweldigd was van het gevoel dat ik kreeg van die kroeg! Je meot $3 ingang betalen en je pas tonen maar binnen was alles altijd Happy Hour, dus specialty beers aan $3 en wodka on the rocks aan $1 (nu, daar ben ik niet echt een fan van). Erna naar een soort 'club' geweest, The Good Old Days genaamd. Echt een marginale plaats met karaoke en kleine podia om te dansen maar wel erg leuk om eens te zijn!

Deze week was eigenlijk een wirwar van over en weer lopen om dingen te betalen maar mijn kredietkaart was al maxed out omdat ze dat maar om 1250 EUR willen zetten en ik mijn housing van 2500 USD moest betalen. Papieren laten invullen, vakken goedkeuren en ongelofelijk veel huiswerk maken!! Echt, ik heb hier amper tijd over; of je zit huiswerk te maken, te lezen voor die thesis, aan't eten of af te spreken met vrienden. Oké, misschien verschilt dit dan niet zoveel van België ;)

Het zal er niet echt veel op verbeteren want vanaf volgende week beginnen gaat elk vak testen beginnen geven dus dan heb ik dat ook nog es aan mijn been. Nu, goed, ik klaag niet want voor de rest vind ik het hier fantastisch! De mensen zijn superopen en altijd bereid om je te helpen enzomeer!

Er is een bus elke dinsdag en vrijdag die je naar Wal-Mart brengt. Die bus zit stamvol! Het enge is, zodra je op die bus zit, gaan alle lichten uit en het enige wat je nog ziet, zijn de lichtjes van de GSMs. Echt gek hoor. Het doet me altijd denken aan de seizoensfinale S4 van House MD, waarbij ze ook constant terug referen naar een bus.

Deze week ga ik verhuizen, ik moest daarnet mijn 3 andere roommates gaan opzoeken. Ze leken best oké. De nieuwe kamer is even groot als mijn huidige kamer... met dat verschil dat ik er nu niet meer met twee in moet slapen. Dus ik zie het wel zitten! Bernard is eigenlijk nooit thuis (zelfs nu niet, 't is verdorie zondagavond 10u pm!). Nu, ik mag niet zo als zijn moeder reageren (maar eigenlijk voel ik mij wel zo). Hij is dit weekend niet thuis geweest. Wellicht komt hij vannacht thuis. 't Is een aardige kerel maar ik word helemaal gek dat hij ELKE ochtend om 5u moet opstaan. Hij is geselecteerd om in het football team te raken en daaro moet hij elke dag van 6u-7u30 gaan trainen. Maar als hij wakker wordt gebeld door die wekker, ik ook. Om 5uur... ELKE DAG.

Maandag was ik er ook in geslaagd het brandalarm in mijn appartement te laten afgaan. Ik wou croque monsieurs maken (want ik had eindelijk een pan!) maar ik had dat afzuigsysteem niet aangezet (wat mij ook niet nodig leek). Ja, amai, na nog geen 5min begint dat alarm hier af te gaan. Ik ga naar buiten en klop aan bij mijn buren. Ondertussen zie ik IEDEREEN naar buiten lopen. Ik al helemaal in paniek - er was immers geen brand! Nu, goed, de jongen die opendeed was even freshment als ik, daar was ik dus niks mee. Naar de kamer van die CA (verantwoordelijke); doet ook niet open. Ik begin met de mensen te praten die buitenstaan; ze denken allemaal dat het een oefening is. Shit. Ok, ik ga terug naar mijn kamer; de politie staat voor mijn school (oké, politie klinkt stoer maar 't is zo'n onofficiële university police - zoals de sheriffs enzo). Die mens kijkt al wat norse 'there is no fire, is there?'. Hmm. Oké, hij rijdt terug weg en na nog 15min dat vreselijke geluid te moeten aanhoren, stopt het. Eindelijk. Het koken ging gisteren en vandaag wel. Gelukkig.

Deze avond had ik een meeting georganiseerd met een aantal van de internationale om es te bespreken waar we allemaal naartoe kunnen gaan deze semester. Volgende week starten we met rondtrekken! Ik zal nog niet zeggen waarnaartoe we gaan, dat zal je volgende week maar moeten lezen in mijn verslag!

Om af te sluiten,http://www.oidv.net/vetexvetex/?page_id=69, dit is de website van Orchestre International du Vetex, was een paar jaar geleden op Dranouter en 'k was het eigenlijk wat uit het oog verloren, maar 't is gewoon supermooie muziek. Heeft niks te zien met Bloomsburg (hoewel mijn muziekklas er soms een beetje op lijkt - behalve niet zo zot - uiteraard)

Bloomsburg Huskies

Het is nu woensdagavond en ik heb op die twee dagen les al al mijn vakken gekregen. Je hebt die vakken een, twee of drie keer per week wat eigenlijk gek is. Een les kan dus 50min duren waardoor het is alsof je terug in het middelbaar zit, ze kunnen 1u15 duren, zodat het een beetje op Ehsal lijkt, of ze duren 3 uren. Ik zou dat kunnen vergelijken met Marseille, maar dat zou ermee lachen zijn.

De dinsdag en donderdag heb ik Introduction to Corporate Finance. Het grappige daaraan is dat dit een equivalent is voor Advanced Corporate Finance aan de Ehsal, hoewel ik Financieel Beleid in 3e bach gemist heb. 't Is een enorm boek (zoals alle boeken hier trouwens) en 't kost zowat $100 (zoal ook elk boek hier!). De prof is vreselijk saai en ik heb er precies niks aan maar ik ga het vak nemen. 't Is best oké, hoop ik. Erna had ik Environmental Law en hoewel dit vak niet vast stond, ga ik het blijven volgen. We bekijken allemaal verschillende wetten die de US heeft opgesteld met betrekking tot het milieu, zoals de Clean Air Act, Clean Water Act,... deze keer ging het over pesticiden en dat mensen daar vroeger dol op waren (echt; filmpjes met mensen die zich daarin wassen; echt zot). Dus, dat vak was best tof. Daarna had ik mijn eerste les van the Maroon and Gold Band van Dr. Clickard. Ik krijg er dan wel geen credit voor; ik volg nu wel 3u/w les in een orkest van 80 man. Echt, gigantisch! Er zijn nog 2 andere hoboïsten. De ene haar major is hobo, dus zij speelt altijd eerste stem en die andere haar major is vocal dus zij is ook constant met muziek bezig. Echt grappig eigenlijk, als je 3u in aan orkest gaat spelen, krijg je hier dus 3 credits (= 5 ECTS credits). Ik heb hem gezegd dat ik er geen hoef maar dan dringt hij aan dat je een soort transcript krijgt dat je aan je cv kan hechten als extracurricular activities. Bizar. Anyway; I've got in, dus da's best wel cool. Meisjes waren ook erg vriendelijk maar ik ben hun namen al terug vergeten, ik denk dat het Sarah en nog iets was. Ah, ik zie ze morgen toch opnieuw.

Vandaag had ik Business Mathematics, wat eigenlijk gewoon basiswiskunde is. Vandaag hebben we geleerd dat a + b = b + a en ab = ba. Alé, basics. We moeten constant notities nemen en samenvattingen maken van de les. Echt, superbizar. Nu goed, 't mag ook es wat makkelijker zijn. Erna was't principles of Accounting I van een megabizarre prof. Hij heeft ons uitgelegd hoe we iemand kunnen vermoorden met een potlood en waarom de GSM het verderf is van deze tijd. Twee minuten voor het einde van de les zei hij dan snel 'oh, right, we are going to study accounting; remember; we consider going concern. See you on Friday'. Bizarre mens maar hij leek mij wel oké.

De avondles is International Business Law and its Environment. Ik doe de moeite gans het vak op te schrijven aangezien er een gelijknamig boek is dat ik heb gekocht voor $ 230!!!! Echt, schandalig! Blijkbaar kan ik het goedkoop online kopen, which I will do en dan dit boek terugkopen. Echt, alé, hoe kan een boek nu zoveel geld kosten? Oké, 't is gigantisch, maar toch! De les zelf wordt gegeven voor Dr. Usry maar we moeten hem Dr. U noemen. Hij wou ons per se gans zijn politieke verleden uit de doeken doen, dat hij 'een partner' heeft, dat hij Bush haat en Obama een ontgoocheling vindt, enzomeer. 't Is écht een persoonlijkheid. 't Is ook de enige les waar de studenten nog zo wat met ons (= de internationale) begaan zijn, ze vinden het werkelijk fascinerend dat wij meer dan 1 taal spreken en dat we - van alle plaatsen - naar Bloomsburg wilden komen. Er zit ook een meisje van het middelbaar in mijn klas. Blijkbaar kan iedereen zomaar lessen in't hoger volgen voor extra credit zodat ze makkelijker in een zotte universiteit kunnen binnenraken. Oké, dus Dr. U springt praat constant zodat het Finse meisje en ik constant naar elkaar zitten te kijken en zoiets hebben van; wat zegt hij nu? Zoals dat cafés in EU anders zijn omdat we honden toelaten en geen kinderen (nog nooit gehoord). Ook, onze Mc Donalds zouden bier verkopen, ik kan me dat alvast niet herinneren. Misschien is het wel waar.

Na die les zijn Lotte en ik koffie gaan drinken in Starbucks; man, na zo'n lange dag heb je dat écht nodig. Sam en die Finse waren er ook. In die zetels samen zitten keuvelen geeft je echt zo het gevoel van Friends in die Coffee Shop of in How I met your Mother in dat café. Bizar maar toch gezellig gevoel. Ik wandelde met een smile op mijn gezicht naar huis.

Over't algemeen is het een praktisch systeem hier, denkik. Je gaat naar alle lessen, lost je huiswerken op en maakt tussentijdse testen. Als je alles goed doet, is het eindexamen gewoon een laatste euvel op de weg, maar zou je er wel moeten door zijn. Eigenlijk is dat niet zo'n slecht systeem. 't Feit is dat je dus wel veel in het jaar moet werken en da's wel minder. Dankzij die les van dr. U zie ik het wel terug helemaal zitten; echt, 't was de meest interessant les van allemaal en proffen die enthousiast zijn, tja, die nemen u altijd al wat mee in hun wereld, denk ik.

Voor de rest hebben we ook afgesproken met VIP (Very International People). Ze wilden per se met ons allemaal gaan eten in zo'n studentenrestaurant ($6.95 voor all you can get! Echt zot hoeveel je daar kon kiezen om te eten! 5 Buffetten. Zot!) en erna wilden ze 'een meeting' houden. 't Was gewoon hilarisch. Al die Amerikanen waren gewoon door elkaar bezig en dan beslisten ze dingen zonder dat iemand echt luisterde naar wat ze vertelden. Echt, hilarisch. Nu, goed, ze zijn bereid om met ons naar de Nigeria Falls te gaan en naar Philadelphia, dus ik heb zoiets van; Bring it on! Ze hebben ook ruzie met International Office van Dr. Sharma dus jaagden ze één of andere jongen buiten die daar nog in zit. Dan moesten we allemaal over handbal praten; Amerikanen; je zal ze nooit begrijpen.

Om af te sluiten nog een mopje van Dr. U (dat ik al eens ergens had gehoord).

-What do you call someone who speaks three languages?
*trilingual.

-What do you call someone who speaks two languages?
*bilingual.

-What do you call someone who speaks one language?
*American.

Roomie Bloomie

't Is ondertussen al maandagavond en ik begin al een beetje nerveus te worden over mijn eerste schooldag. 't Is ook altijd hetzelfde. But anyways; het afgelopen weekend.

Zaterdag was het vooral orientation dag en dat hield eigenlijk in dat we moesten gaan luisteren naar saaie toespraken over hoe we een succesvolle leerling kunnen zijn aan de Bloomsburg University. Deze werd gegeven door één van de tienduizend vrouwen die je evengoed naar buiten kan rollen. Ze werd bijgestaan door een al wat oudere, heel lieve vrouw die zowat elk woord bevestigde dat de lector zei. Goed, niet zo interessant dus. We hebben wel de andere internationale mensen eindelijk eens ontmoet. Het zijn drie Franse (waarvan één al duidelijk een Finse aan't binnendoen was), die Finse dus, een andere Mexicaan en een Poolse. Die laatste was geen exchange, maar echt een internationale die hier al 4 jaar rondreist en les volgt, woont en werkt. Echt een héél lieve, nu goed, ik ben in mijn leven nog geen enkel 'gemene' poolse tegengekomen. Die mensen zijn volgens mij gewoon vriendelijk. De Franse konden enkel maar klagen over dat hun vakken niet correct geregistreerd waren (hoewel dat van niemand zo is) en ze bleef er maar over doorgaan. Sam zei later dat ik waarschijnlijk dat soort persoon ben waar mensen graag tegen klaren. Oké, point proven. 's Avonds ben ik met Lotte en Rasmus wat gaan drinken in een bar en hoewel ik wat zenuwachtig was of ze onze pas gingen vragen; all went fine; we zien er gewoon al oud uit en 'k zal me daar maar bij neerleggen.

Goed, zondag, different story. De dag gewoon gevuld met eindelijk eens uit te pakken en alles hier wat op orde te zetten. Mijn roommate eens degelijk gezien; hij heet Bernard, is zwart en speelt topvoetbal (nu, ik weet niet of het voetbal of football was maar dat doet er wellicht niet echt toe). Hij is bijna nooit thuis dus dat vind ik niet zo erg. Van de twee andere roomies geen spoor. Vandaag dook er plots één van die twee op; ene Josh en hij kwam al zijn dings nog halen. Hij meldde dat hij en zijn vriend niet meer terugkomen, met andere woorden, die andere kamer staat leeg! Bernard gaat morgen vragen of hij die kamer mag hebben en zijn kaart daarop laten registreren. Als ik deze kamer alleen kan hebben, wordt dat wel fantastisch :) Dus daar hoop ik wel een beetje op. 's Avonds kwam het dan; Rasmus zei dat ik mee moest gaan naar Sam om iets te gaan drinken. Oké, wij daar aangekomen, in de auto van één van die Amerikaanse broertjes van dat kot van Sam en dan naar één van de campushuizen. Daar gooien ze Rasmus en ik er gewoon uit en zeggen ze dat wij bier moeten gaan kopen in een bar, wat verder in de straat. Echt, Rasmus en ik lopen daar dan door de straat. We gaan die bar binnen en daar moeten we wel onmiddellijk ons paspoort tonen. Hij houdt dat onder één of ander UV apparaat dat die pas wat scant (alé, het zag er gewoon fancy uit). Daarna krijgen we een sixpack mee die hij in een bruine papieren zak. Ja, zó cliché liepen we daar dan over straat; met elk zo'n bruine papieren zak onder ons armen. Rasmus zei er niks van maar ik vond het beeld gewoon fantastisch grappig.

Het feestje zelf was even Amerikaans. Ik moest er al aan wennen dat je hier bierdopjes eraf draait (wat eigenlijk duizend keer praktischer is). We speelden één of ander spel met muntjes die je in een beker moet tossen door hem eerst op de tafel te laten afkaatsen. Als het je lukt, moet je die beker naar de linkerkant doorgegeven, lukt het je in één keer, dan mag je zelf de richting kiezen. 't Doel is dat je dit zo snel mogelijk doet zodat je andere bekers kan inhalen die bij andere spelers zitten. Als je klaar bent vóór de persoon naast u, dan mag je afkaatsen op die zijn beker en zo doorgeven. Als je gekaatst wordt, moet je drinken. Echt, nog een stresserend spel! Als ze dat beu waren, werden we naar de kelder geloodst om er Beer Pong te spelen. Helemaal niet zo stoer als wij ooit es met OJ hebben gedaan of zoals je ziet in Greek; ze zetten gewoon bekers met WATER! Alé, hoe flauw is dat nu. Ze zeiden dat dat was omdat die pingpong vaak op de grond valt en ze dat vuil vinden om dan nog in die bekers met bier te steken. Echt, stom. Ondertussen stroomden er ongelofelijk veel mensen in en uit dat huis. Er kwamen heel wat zatte meisjes toe die zich erg gewillig in ieders armen gooiden. Er was ééntje die zo'n minirok aanhad, man, 't was der echt over. Nu, goed, ik kan het niet zo goed omschrijven maar die avond was echt zoiets van: wat is dat hier allemaal? Echt verrassend eigenlijk en supercool tegelijk.

Goed, ik laat deze week nog wel weten hoe de lessen waren. Cheers.