It's going to be LEGEN - wait for it - DARY!

Het is me eindelijk gelukt om in te loggen op het vreselijkste draadloos internet ooit! Je moet maar liefst 7x bevestigen dat je student bent, 7 verschillende IDs ingeven, al je virusscanners verwijderen en dan nieuwe installeren, aanvaarden dat je computer gewoon duizend keer blokkeert, weigert af te sluiten of te alt+crtl+deleten. Terrible. Anyway; ik ben online nu en dus moet ik me haasten om mijn 'impressies' zo getrouw mogelijk nog over te typen en na te laten voor het nageslacht of jullie. Jullie dus.

Gisteren dus.

Op de brief die we van Bloomsburg hadden gekregen stond er letterlijk 'there will be a pick-up at the Newark International Airport TERMINAL C no later than noon'. Nu, dit klonk logisch voor mij, tot ik zag dat Terminal C eigenlijk een gebouw is dat uit drie ENORME verdiepingen bestaat met zeker 15 uitgangen op elke verdieping, 10 meet & greet spots en elke supervisor looste je wel ergens anders naartoe. Kortom: stress. Uiteindelijk bleken de meeste mensen wel je naar het onderste niveau te sturen waar er effectief een 'international gate' was. Nu, daar stond niemand behalve wat opdringerige taxichauffeurs. Ik ging naar buiten om daar wat te staan prutsen en eindelijk zag ik het: het onvergetelijke Huskies Bloomburg-logo (oké, zo sensationeel is het niet, de warme gloed die toen door mij stroomde is onbeschrijfelijk). Het was gekleeft op een enorme koffer van, wat later bleek, twee Deense studenten; Rasmus en Lotte. Met die Rasmus had ik al gemaild want hij zou mijn roommate worden... tot hij veranderde en ik dus niet weet wie mijn roommate is (ik zit nu naast een leeg bed vol koffers en ik vraag me al een uurtje af van wie ze zijn -- which means -- ik kijk constant doro het raam om te kijken of een auto stopt, ik zoek clues wie hij is; hij gaat American Theatre en French for Beginners studeren, zeggen zijn handboeken). Anyway; die Denen dus. We stonden daar dan buiten wat te treuzelen op één van de drie verdiepenen tot er plots een wit bestelwagentje passeerde met één klein papiertje erop dat zei 'Bloomsburg Pick-up'. Echt ongelofelijk. Terwijl we onze valiezen daarin gooien, stormt er ook een Mexicaans meisje erop af; Andrea. De chauffeur, ik zal zijn naam nooit vergeten; Bob, neemt ons dan mee en beseft dat er nog één iemand ontbreekt. Zijn oplossing: rondjes rijden. Vanaf dan zijn we dus rondjes beginnen rijden rond de ganse luchthaven. Die bestaat dus uit die 3 terminals: A, B & C en ze hebben elk drie levels. We bleven dus maar rondjes rijden en telkens als we terug uitkwamen aan terminal. Onvoorstelbaar. Plots (en met plots bedoel ik de waarachtige verschijning van een verdoolde student na rondje 8) vond de ontbrekende Engelsman ons ook; Sam (of Samuel B. Walding - hoe cool kan iemand zijn naam zijn?). Goed, daarna start onze 3 uur durende trip over één van de tienduizend highways. We betalen tol om naar Pennsylvania te mogen (de volle $ 0.75), rijden door bossen nooit gezien wanneer er plots een elektronisch reclamebord staat, we zien politieachtervolgingen en mensen die ruzie maken. Great.

Eenmaal op de campus worden we allemaal uit het busje gelootst, wordt er een foto van ons genomen, krijgen we een student ID (238647!), terug in het busje gesleurd, naar de 'upper campus' waar onze dorms zijn, terug uit dat busje, krijgen we onze sleutel en wordt onze kaart geactiveerd, terug in dat busje, naar de ene campus (de volle 20m verder). Daar woont Lotte. Nu, blijkbaar was dat gebouw ondergelopen en gingen ze het brandalarm testen (ja, de logica ervan was even logisch als bob die zei 'ah, you live in building B, that's obviously building Monroe'). Er was een politievrouw en zij kwam meteen op ons af en Bob stapt uit om ons te verdedigen.
- He, who are you?
* I'm Bob.
- Bob who?
* Bob, I'm just a chauffeur for these international students
[de vrouw, oliedom als ze eruit zag, trekt haar linkerwenkbrauw omhoog, krijgt naar't busje]
- do they speak English
[Bob kijkt nu ook naar ons]
* Yeah, broken, but they understand everything you say.

Alright, Bob, the chauffeur.

Terug in het busje, naar het TEGENOVERSTAANDE gebouw om Andrea af te zetten. Zij raakt niet binnen; haar kaart werkt niet. Met de bus naar de andere ingang, ik gok zo'n 5min verder, terug eruit, kaart werkt daar ook niet. Terug naar de helpdesk (aan de achterkant van dat gebouw). Kaart heractiveren. Terug naar die ingang, werkt weer niet, terug naar die helpdesk. Daar dumpt hij haar en haar valiezen. Rasmus en Sam wonen in huisjes van 6 man. Echt; knap die dingen! Ik neem er wel een foto van en zet het hierop! Het kon gewoon een wijk zijn van een dorp! Cool. Nu, daar woon ik niet, ik woon in Montgomery Appt. die je deelt met 4 in 2 slaapkamers (die nog steeds enkel door mij worden bewoond). Goed, mijn kaartje werkt wel en Bob kan eindelijk naar huis. Die kerel.

Een uur later komt Dr. Sharma ons oppikken. Hij belt gewoon aan bij mij, ik doe open en hij doet teken dat ik in zijn auto moet. Hij pikt ons allemaal op en we gaan naar Wal-Mart. We rijden door 'the town of Bloomsburg'. Dit dorp is dus kleiner dan Zulte; het bestaat uit één straat met daarrond winkeltjes, 2 kerken en that's it! Daarna rij je onmiddellijk the wild west binnen en rij je op één baanstrook verder naar de top van een heuvel om daar terrecht te komen op één gigantisch winkelcomplex. Globalisering, my ass. De Wall-Mart is dus 24/24 open. Dat zoiets bestaat, je gelooft het niet. Goed, we kopen daar dus eten en bedovertrekken en dekens en toestanden. Dr. Sharme is trouwens van Nepal en gidst ons rond in de winkel die even groot is al Wakken, denk ik.
Als we terug buitenkomen is daar echter weer het bewijs van Amerika. Onze auto was compleet gecrasht door een blauwe pick-up auto. Echt, maar dan zo rondomrond gecrasht. Die pick-up had er precies een rondje rond gereden en was dan gestopt door de achterbumper van Dr. Sharma's auto. Sharma goes all in en hij activeert zijn PDA op video en begint zijn auto te filmen terwijl hij commentaar geeft zoals 'They must have been drunk.. they totally crashed my car...'. Echt, onvergetelijk. Ondertussen staan wij daar met tienduizend zakken te kijken naar hoe hij rond zijn auto crosst. Ik kan het niet anders verwoorden. De parkingwachters komen kijken en zijn ontgoocheld want ze zochten een ander ongeval. De kereltjes van die wagen komen aan. Ze zijn totaal NIET verbaasd. Die ene kerel zegt zo iets van: ahja, 't kan zijn dat die rem niet blijft zitten en die andere is helemaal onverschillig, tekent die papieren en wil weg. Blijkbaar hadden ze ze oproep niet gehoord omdat die ene kerel aan het huilen was omdat zijn lief hem net had gedumpt. Ze hadden het pas gehoord toen ze omriepen dat hun auto iemand had omver gereden. Het kan.

Erna reden we naar de 'One Dollar Store' wat op zich neit zo speciaal was behalve dat Dr. Sharma er helemaal gefascineerd was van het feit dat je handdoeken kon kopen die 3cm² groot waren en groot werden als je ze oplost in water. Hij kocht er vijf. Erna wou hij ook nog grote opblaasballonen voor zijn zoon en dochter. Daar zatten we dan; in een overvolle gedeukte auto met 2 gigantische ballonnen en tienduizend zakken van de Wall-Mart.
Ja, dat wou ik nog zeggen over de Wall-Mart! Kyoto is dus compleet onbestaande. De kassiersters steken al je dingen in plastiek zakken. Maar dan echt overdreven; één zak per fles melk die je wilt. Ik heb, zonder overdrijven, echt 18 plastiek zakken mee omdat ze werkelijk alles apart steken. Hilarisch en triestig tegelijk. Ik heb er een foto van genomen met mijn gsm maar dat kani k blijkbaar niet meteen op mijn pc zetten. It will, no worries.

Goed, welkom in Bloomsburg :)

(Ik heb al genoeg om gewoon over vandaag te schrijven ook maar dat zal voor een andere keer zijn - het is ook veel minder sensationeel)

Newark

Het was hel om te vertrekken. Niet alleen hadden Sam en Robby beslist om 'de nacht ne keer door te trekken', ook vernielden ze wat er nog overbleef van mijn nachtrust, mijn oortjes (en geloof mij; oortjes voor je mp3 zie je op zo'n moment als je meest kostbare bezig) en ze wilden De val van Rome uitspelen. Wellicht er al vier uur over gedaan om het uit te lachen. Ik snapte het maar nu ben ik het al terug vergeten. Anyway, toen ze weggingen wilde ik nog eens mijn koffer wegen en plots woog die 32kg! Ik werd helemaal gek aangezien ze uren eerder nog maar 20kg woog (en dan vragen ze op de luchthaven 'er is toch niemand in de buurt van jouw koffers geweest?'. Goed, na daar nog wat truien uit te gooien zat ik toch terug op het gewicht. Echt, bizar.

De luchthaven was niet zo speciaal. Veel aanschuiven, veel je paspoort tonen. Ik moest afscheid nemen van m'n familie aan gate B. Daar was Bee ook twee jaar geleden door verdwenen en ik kan me dus nu pas inbeelden hoe alleen je je plots voelt en hoe vol liefde en vriendschap tegelijkertijd. Vreemd moment. Door die aanslagpoging heeft de Amerikaanse staatsveiligheid de helft van Gate B afgezet om er een extra controlepost te installeren waar ze dus nu gans je handbagage eruit gooien en iedereen fouilleren. Mijn moeder had gezegd dat ik kleren moest oprollen 'dat spaart meer plaats'. Ja, nadat die ene kerel alles er had uitgehaald was ik al blij als ik alles er terug in kreeg.

Acht uren vliegen gaat opmerkelijk beter als je niet veel geslapen hebt. Je dommelt constant wat in maar je wordt constant terug wakker. Voor je neus is er een schermpje dat aantoont waar het vliegtuig nu boven vliegt. 't Is ook eens leuk om te weten waar je zit, ook al kan je er niks van zien. Zodra we boven Amerikaanse gond begonnen te vliegen, zag je al meteen wat wellicht mijn toekomst zal worden. Een stuk of honderd huisjes in een ruitvorm gebouwd rond een weg en daarrond heuvels en bergen waar er sneeuw op ligt. Alles ziet er compleet afgezonderd uit. De buitenwijken van New York waren dan perfect symmetrisch; blokken van 2 rijen van 8 huizen. Naast elkaar. Duizenden. Je kon bijna Pacman spelen.

Bij de (4e ondertussen) controle kijkt de bewaker vreemd op als hij leest dat ik ga studeren in Bloomsburg. 'You do know that is like the smallest town ever?'. Oke... Ja, hij zei ook dat het wellicht wel het grootste dorp is van de omgeving. Was best grappig. Hij zei wel dat het er leuk was en vooral dat deel ga ik onthouden. Ondertussen begin je ook een beeld te vormen van de Amerikaanse clichés. De ene moment zie je een bruingebakken kerel rondlopen in veel te grote jeans en een onderhemd dat rond zijn torso spant en achter hem loopt de vermoedelijke dochter van Susan Boyle. Mocht lady Gaga een zwarte tweelingzuster hebben, dan zat die ook op mijn vliegtuig.

Na bagage, een 'air train' nemen naar een andere terminal en daar een shuttle bus bellen die je naar je hotel brengt. Great; als ik dat morgen allemaal al ga terugvinden, ga ik mezelf een gelukkig man benoemen. Hier lig ik dan in mijn Kings Sized bed terwijl er een langwerpig kussen me constant aanstaart met de tekst 'be well'. Ze spelen hier wel op zekerheid. Ik heb New York niet verder verkend aangezien vandaag letterlijk de langste dag van mijn leven is (ik heb zomaar 6 extra uren gekregen) en ik kom terug. Dat zegt het plan in mijn hoofd toch.

Eten en drinken wordt hier dus echt 'gebrownbagged' en hoewel dat niet zo speciaal is vond ik het wel cool. Daarnaast dollars beginnen leren kennen en vaag omrekenen. Een dollar is minder waard als één euro en 't is hier een briefje. Ik zit nog in de fase dat het nu lijkt alsof er iets niet klopt. Op de geldstukken staat er 'in God we trust'. Merkwaardig allemaal. En tegelijkertijd ongelofelijk eenvoudig.

Morgen bus ik mezelf dan naar Bloomsburg, mijn eindbestemming en hopelijk de start van de rest van de semester. Tot snel.

Voorbereidingen

Ah, beste blogger/vriend

Dit wordt het laatste bericht dat ik zal versturen voor ik vertrek naar Bloomsburg, PA, USA. Hoe gek is het niet dat een mens kan typen dat hij naar de USA vertrekt om te studeren. Af te studeren precies, want het wordt mijn laatste semester voor de opleiding Handelswetenschappen aan de HUB. Dit bericht zal vooral een overzicht geven van wat je allemaal moet doen om te kunnen vertrekken. Weet nu al ik dit ga aanpassen aangezien ik hoogstwaarschijnlijk zaken zal vergeten en dat ik dit zal aanpassen zodra ik in Bloomsburg ben. Spannend.

Voorbereidingen:
- Internationaal paspoort, aan te vragen in gemeentehuis (+/- 80 EUR)
- Equivalentiedossier aan de HUB
- Internationale verzekering > 3m (normaal gezien dekt je huidige ziekteverzekering tot 3m in de USA - Onafhankelijk ziekenfonds alvast)
- Visum aanvragen (+/- 90 EUR + evt. toelatingskaart om te studeren, nog es 90 EUR).
- Vliegtuigticket (500 EUR heen & terug! United Airlines - was niet veel geld)
- Stopcontacten kopen want die stroom werkt daar dus anders.
- Housing & vakken regelen in Bloomsburg

Ja, mijn housing zal al een avontuur op zich worden. Ik ga samenzitten met 3 rasechte Amerikanen (wat in mijn ogen rasecht is: de een voetbalt, de andere speelt rugby en de 3e is of model... of onbestaande op facebook). We zitten samen in een appartementje op de campus. Dat lijkt met wel ferm om zo de gemeenschappelijke dingen 'maar' met ' man te delen. Laat ons vooral hopen dat het 3 leuke mannen gaan zijn. Ja, je ziet het probleem.

Anyway, morgen alles definitief in koffers steken en afscheid nemen van familie en triumviraten. Dat wordt op zich weer lastig. Donderdag vertrek ik dan en overnacht ik ergens in Newark. Vrijdag komt Bloomsburg Uni mij & de andere internationale halen in de luchthaven.

Foto's volgen. Als ik bekomen ben. Thuiskomen zal nooit meer hetzelfde zijn. Toen ik vorig jaar terugkeerde van mijn Erasmus in Marseille had je het onbegrijpelijke gevoel dat er niks veranderd was in Zulte, terwijl jij je precies een vreemde voelt. Gek. Vrienden zijn ook niet altijd vrienden. Alsof je een 'inner circle' hebt gecreeërd van de mensen die jou echt nog willen blijven zien en de rest kijkt maar vaag toe. Da's jammer maar zo gaat dat in't leven. Ergens maakt mij dat wel terug bang; gaan er weer mensen afvallen waar ik veel om geef?

Misschien is afsluiten wel wellicht fijn met een quote uit Baz Luhrmann's Sunscreen
'Understand that friends come and go, but for the precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle because the older you get, the more you need the people you knew when you were young'