Het was hel om te vertrekken. Niet alleen hadden Sam en Robby beslist om 'de nacht ne keer door te trekken', ook vernielden ze wat er nog overbleef van mijn nachtrust, mijn oortjes (en geloof mij; oortjes voor je mp3 zie je op zo'n moment als je meest kostbare bezig) en ze wilden De val van Rome uitspelen. Wellicht er al vier uur over gedaan om het uit te lachen. Ik snapte het maar nu ben ik het al terug vergeten. Anyway, toen ze weggingen wilde ik nog eens mijn koffer wegen en plots woog die 32kg! Ik werd helemaal gek aangezien ze uren eerder nog maar 20kg woog (en dan vragen ze op de luchthaven 'er is toch niemand in de buurt van jouw koffers geweest?'. Goed, na daar nog wat truien uit te gooien zat ik toch terug op het gewicht. Echt, bizar.

De luchthaven was niet zo speciaal. Veel aanschuiven, veel je paspoort tonen. Ik moest afscheid nemen van m'n familie aan gate B. Daar was Bee ook twee jaar geleden door verdwenen en ik kan me dus nu pas inbeelden hoe alleen je je plots voelt en hoe vol liefde en vriendschap tegelijkertijd. Vreemd moment. Door die aanslagpoging heeft de Amerikaanse staatsveiligheid de helft van Gate B afgezet om er een extra controlepost te installeren waar ze dus nu gans je handbagage eruit gooien en iedereen fouilleren. Mijn moeder had gezegd dat ik kleren moest oprollen 'dat spaart meer plaats'. Ja, nadat die ene kerel alles er had uitgehaald was ik al blij als ik alles er terug in kreeg.

Acht uren vliegen gaat opmerkelijk beter als je niet veel geslapen hebt. Je dommelt constant wat in maar je wordt constant terug wakker. Voor je neus is er een schermpje dat aantoont waar het vliegtuig nu boven vliegt. 't Is ook eens leuk om te weten waar je zit, ook al kan je er niks van zien. Zodra we boven Amerikaanse gond begonnen te vliegen, zag je al meteen wat wellicht mijn toekomst zal worden. Een stuk of honderd huisjes in een ruitvorm gebouwd rond een weg en daarrond heuvels en bergen waar er sneeuw op ligt. Alles ziet er compleet afgezonderd uit. De buitenwijken van New York waren dan perfect symmetrisch; blokken van 2 rijen van 8 huizen. Naast elkaar. Duizenden. Je kon bijna Pacman spelen.

Bij de (4e ondertussen) controle kijkt de bewaker vreemd op als hij leest dat ik ga studeren in Bloomsburg. 'You do know that is like the smallest town ever?'. Oke... Ja, hij zei ook dat het wellicht wel het grootste dorp is van de omgeving. Was best grappig. Hij zei wel dat het er leuk was en vooral dat deel ga ik onthouden. Ondertussen begin je ook een beeld te vormen van de Amerikaanse clichés. De ene moment zie je een bruingebakken kerel rondlopen in veel te grote jeans en een onderhemd dat rond zijn torso spant en achter hem loopt de vermoedelijke dochter van Susan Boyle. Mocht lady Gaga een zwarte tweelingzuster hebben, dan zat die ook op mijn vliegtuig.

Na bagage, een 'air train' nemen naar een andere terminal en daar een shuttle bus bellen die je naar je hotel brengt. Great; als ik dat morgen allemaal al ga terugvinden, ga ik mezelf een gelukkig man benoemen. Hier lig ik dan in mijn Kings Sized bed terwijl er een langwerpig kussen me constant aanstaart met de tekst 'be well'. Ze spelen hier wel op zekerheid. Ik heb New York niet verder verkend aangezien vandaag letterlijk de langste dag van mijn leven is (ik heb zomaar 6 extra uren gekregen) en ik kom terug. Dat zegt het plan in mijn hoofd toch.

Eten en drinken wordt hier dus echt 'gebrownbagged' en hoewel dat niet zo speciaal is vond ik het wel cool. Daarnaast dollars beginnen leren kennen en vaag omrekenen. Een dollar is minder waard als één euro en 't is hier een briefje. Ik zit nog in de fase dat het nu lijkt alsof er iets niet klopt. Op de geldstukken staat er 'in God we trust'. Merkwaardig allemaal. En tegelijkertijd ongelofelijk eenvoudig.

Morgen bus ik mezelf dan naar Bloomsburg, mijn eindbestemming en hopelijk de start van de rest van de semester. Tot snel.