Het is me eindelijk gelukt om in te loggen op het vreselijkste draadloos internet ooit! Je moet maar liefst 7x bevestigen dat je student bent, 7 verschillende IDs ingeven, al je virusscanners verwijderen en dan nieuwe installeren, aanvaarden dat je computer gewoon duizend keer blokkeert, weigert af te sluiten of te alt+crtl+deleten. Terrible. Anyway; ik ben online nu en dus moet ik me haasten om mijn 'impressies' zo getrouw mogelijk nog over te typen en na te laten voor het nageslacht of jullie. Jullie dus.

Gisteren dus.

Op de brief die we van Bloomsburg hadden gekregen stond er letterlijk 'there will be a pick-up at the Newark International Airport TERMINAL C no later than noon'. Nu, dit klonk logisch voor mij, tot ik zag dat Terminal C eigenlijk een gebouw is dat uit drie ENORME verdiepingen bestaat met zeker 15 uitgangen op elke verdieping, 10 meet & greet spots en elke supervisor looste je wel ergens anders naartoe. Kortom: stress. Uiteindelijk bleken de meeste mensen wel je naar het onderste niveau te sturen waar er effectief een 'international gate' was. Nu, daar stond niemand behalve wat opdringerige taxichauffeurs. Ik ging naar buiten om daar wat te staan prutsen en eindelijk zag ik het: het onvergetelijke Huskies Bloomburg-logo (oké, zo sensationeel is het niet, de warme gloed die toen door mij stroomde is onbeschrijfelijk). Het was gekleeft op een enorme koffer van, wat later bleek, twee Deense studenten; Rasmus en Lotte. Met die Rasmus had ik al gemaild want hij zou mijn roommate worden... tot hij veranderde en ik dus niet weet wie mijn roommate is (ik zit nu naast een leeg bed vol koffers en ik vraag me al een uurtje af van wie ze zijn -- which means -- ik kijk constant doro het raam om te kijken of een auto stopt, ik zoek clues wie hij is; hij gaat American Theatre en French for Beginners studeren, zeggen zijn handboeken). Anyway; die Denen dus. We stonden daar dan buiten wat te treuzelen op één van de drie verdiepenen tot er plots een wit bestelwagentje passeerde met één klein papiertje erop dat zei 'Bloomsburg Pick-up'. Echt ongelofelijk. Terwijl we onze valiezen daarin gooien, stormt er ook een Mexicaans meisje erop af; Andrea. De chauffeur, ik zal zijn naam nooit vergeten; Bob, neemt ons dan mee en beseft dat er nog één iemand ontbreekt. Zijn oplossing: rondjes rijden. Vanaf dan zijn we dus rondjes beginnen rijden rond de ganse luchthaven. Die bestaat dus uit die 3 terminals: A, B & C en ze hebben elk drie levels. We bleven dus maar rondjes rijden en telkens als we terug uitkwamen aan terminal. Onvoorstelbaar. Plots (en met plots bedoel ik de waarachtige verschijning van een verdoolde student na rondje 8) vond de ontbrekende Engelsman ons ook; Sam (of Samuel B. Walding - hoe cool kan iemand zijn naam zijn?). Goed, daarna start onze 3 uur durende trip over één van de tienduizend highways. We betalen tol om naar Pennsylvania te mogen (de volle $ 0.75), rijden door bossen nooit gezien wanneer er plots een elektronisch reclamebord staat, we zien politieachtervolgingen en mensen die ruzie maken. Great.

Eenmaal op de campus worden we allemaal uit het busje gelootst, wordt er een foto van ons genomen, krijgen we een student ID (238647!), terug in het busje gesleurd, naar de 'upper campus' waar onze dorms zijn, terug uit dat busje, krijgen we onze sleutel en wordt onze kaart geactiveerd, terug in dat busje, naar de ene campus (de volle 20m verder). Daar woont Lotte. Nu, blijkbaar was dat gebouw ondergelopen en gingen ze het brandalarm testen (ja, de logica ervan was even logisch als bob die zei 'ah, you live in building B, that's obviously building Monroe'). Er was een politievrouw en zij kwam meteen op ons af en Bob stapt uit om ons te verdedigen.
- He, who are you?
* I'm Bob.
- Bob who?
* Bob, I'm just a chauffeur for these international students
[de vrouw, oliedom als ze eruit zag, trekt haar linkerwenkbrauw omhoog, krijgt naar't busje]
- do they speak English
[Bob kijkt nu ook naar ons]
* Yeah, broken, but they understand everything you say.

Alright, Bob, the chauffeur.

Terug in het busje, naar het TEGENOVERSTAANDE gebouw om Andrea af te zetten. Zij raakt niet binnen; haar kaart werkt niet. Met de bus naar de andere ingang, ik gok zo'n 5min verder, terug eruit, kaart werkt daar ook niet. Terug naar de helpdesk (aan de achterkant van dat gebouw). Kaart heractiveren. Terug naar die ingang, werkt weer niet, terug naar die helpdesk. Daar dumpt hij haar en haar valiezen. Rasmus en Sam wonen in huisjes van 6 man. Echt; knap die dingen! Ik neem er wel een foto van en zet het hierop! Het kon gewoon een wijk zijn van een dorp! Cool. Nu, daar woon ik niet, ik woon in Montgomery Appt. die je deelt met 4 in 2 slaapkamers (die nog steeds enkel door mij worden bewoond). Goed, mijn kaartje werkt wel en Bob kan eindelijk naar huis. Die kerel.

Een uur later komt Dr. Sharma ons oppikken. Hij belt gewoon aan bij mij, ik doe open en hij doet teken dat ik in zijn auto moet. Hij pikt ons allemaal op en we gaan naar Wal-Mart. We rijden door 'the town of Bloomsburg'. Dit dorp is dus kleiner dan Zulte; het bestaat uit één straat met daarrond winkeltjes, 2 kerken en that's it! Daarna rij je onmiddellijk the wild west binnen en rij je op één baanstrook verder naar de top van een heuvel om daar terrecht te komen op één gigantisch winkelcomplex. Globalisering, my ass. De Wall-Mart is dus 24/24 open. Dat zoiets bestaat, je gelooft het niet. Goed, we kopen daar dus eten en bedovertrekken en dekens en toestanden. Dr. Sharme is trouwens van Nepal en gidst ons rond in de winkel die even groot is al Wakken, denk ik.
Als we terug buitenkomen is daar echter weer het bewijs van Amerika. Onze auto was compleet gecrasht door een blauwe pick-up auto. Echt, maar dan zo rondomrond gecrasht. Die pick-up had er precies een rondje rond gereden en was dan gestopt door de achterbumper van Dr. Sharma's auto. Sharma goes all in en hij activeert zijn PDA op video en begint zijn auto te filmen terwijl hij commentaar geeft zoals 'They must have been drunk.. they totally crashed my car...'. Echt, onvergetelijk. Ondertussen staan wij daar met tienduizend zakken te kijken naar hoe hij rond zijn auto crosst. Ik kan het niet anders verwoorden. De parkingwachters komen kijken en zijn ontgoocheld want ze zochten een ander ongeval. De kereltjes van die wagen komen aan. Ze zijn totaal NIET verbaasd. Die ene kerel zegt zo iets van: ahja, 't kan zijn dat die rem niet blijft zitten en die andere is helemaal onverschillig, tekent die papieren en wil weg. Blijkbaar hadden ze ze oproep niet gehoord omdat die ene kerel aan het huilen was omdat zijn lief hem net had gedumpt. Ze hadden het pas gehoord toen ze omriepen dat hun auto iemand had omver gereden. Het kan.

Erna reden we naar de 'One Dollar Store' wat op zich neit zo speciaal was behalve dat Dr. Sharma er helemaal gefascineerd was van het feit dat je handdoeken kon kopen die 3cm² groot waren en groot werden als je ze oplost in water. Hij kocht er vijf. Erna wou hij ook nog grote opblaasballonen voor zijn zoon en dochter. Daar zatten we dan; in een overvolle gedeukte auto met 2 gigantische ballonnen en tienduizend zakken van de Wall-Mart.
Ja, dat wou ik nog zeggen over de Wall-Mart! Kyoto is dus compleet onbestaande. De kassiersters steken al je dingen in plastiek zakken. Maar dan echt overdreven; één zak per fles melk die je wilt. Ik heb, zonder overdrijven, echt 18 plastiek zakken mee omdat ze werkelijk alles apart steken. Hilarisch en triestig tegelijk. Ik heb er een foto van genomen met mijn gsm maar dat kani k blijkbaar niet meteen op mijn pc zetten. It will, no worries.

Goed, welkom in Bloomsburg :)

(Ik heb al genoeg om gewoon over vandaag te schrijven ook maar dat zal voor een andere keer zijn - het is ook veel minder sensationeel)