't Is ondertussen al maandagavond en ik begin al een beetje nerveus te worden over mijn eerste schooldag. 't Is ook altijd hetzelfde. But anyways; het afgelopen weekend.

Zaterdag was het vooral orientation dag en dat hield eigenlijk in dat we moesten gaan luisteren naar saaie toespraken over hoe we een succesvolle leerling kunnen zijn aan de Bloomsburg University. Deze werd gegeven door één van de tienduizend vrouwen die je evengoed naar buiten kan rollen. Ze werd bijgestaan door een al wat oudere, heel lieve vrouw die zowat elk woord bevestigde dat de lector zei. Goed, niet zo interessant dus. We hebben wel de andere internationale mensen eindelijk eens ontmoet. Het zijn drie Franse (waarvan één al duidelijk een Finse aan't binnendoen was), die Finse dus, een andere Mexicaan en een Poolse. Die laatste was geen exchange, maar echt een internationale die hier al 4 jaar rondreist en les volgt, woont en werkt. Echt een héél lieve, nu goed, ik ben in mijn leven nog geen enkel 'gemene' poolse tegengekomen. Die mensen zijn volgens mij gewoon vriendelijk. De Franse konden enkel maar klagen over dat hun vakken niet correct geregistreerd waren (hoewel dat van niemand zo is) en ze bleef er maar over doorgaan. Sam zei later dat ik waarschijnlijk dat soort persoon ben waar mensen graag tegen klaren. Oké, point proven. 's Avonds ben ik met Lotte en Rasmus wat gaan drinken in een bar en hoewel ik wat zenuwachtig was of ze onze pas gingen vragen; all went fine; we zien er gewoon al oud uit en 'k zal me daar maar bij neerleggen.

Goed, zondag, different story. De dag gewoon gevuld met eindelijk eens uit te pakken en alles hier wat op orde te zetten. Mijn roommate eens degelijk gezien; hij heet Bernard, is zwart en speelt topvoetbal (nu, ik weet niet of het voetbal of football was maar dat doet er wellicht niet echt toe). Hij is bijna nooit thuis dus dat vind ik niet zo erg. Van de twee andere roomies geen spoor. Vandaag dook er plots één van die twee op; ene Josh en hij kwam al zijn dings nog halen. Hij meldde dat hij en zijn vriend niet meer terugkomen, met andere woorden, die andere kamer staat leeg! Bernard gaat morgen vragen of hij die kamer mag hebben en zijn kaart daarop laten registreren. Als ik deze kamer alleen kan hebben, wordt dat wel fantastisch :) Dus daar hoop ik wel een beetje op. 's Avonds kwam het dan; Rasmus zei dat ik mee moest gaan naar Sam om iets te gaan drinken. Oké, wij daar aangekomen, in de auto van één van die Amerikaanse broertjes van dat kot van Sam en dan naar één van de campushuizen. Daar gooien ze Rasmus en ik er gewoon uit en zeggen ze dat wij bier moeten gaan kopen in een bar, wat verder in de straat. Echt, Rasmus en ik lopen daar dan door de straat. We gaan die bar binnen en daar moeten we wel onmiddellijk ons paspoort tonen. Hij houdt dat onder één of ander UV apparaat dat die pas wat scant (alé, het zag er gewoon fancy uit). Daarna krijgen we een sixpack mee die hij in een bruine papieren zak. Ja, zó cliché liepen we daar dan over straat; met elk zo'n bruine papieren zak onder ons armen. Rasmus zei er niks van maar ik vond het beeld gewoon fantastisch grappig.

Het feestje zelf was even Amerikaans. Ik moest er al aan wennen dat je hier bierdopjes eraf draait (wat eigenlijk duizend keer praktischer is). We speelden één of ander spel met muntjes die je in een beker moet tossen door hem eerst op de tafel te laten afkaatsen. Als het je lukt, moet je die beker naar de linkerkant doorgegeven, lukt het je in één keer, dan mag je zelf de richting kiezen. 't Doel is dat je dit zo snel mogelijk doet zodat je andere bekers kan inhalen die bij andere spelers zitten. Als je klaar bent vóór de persoon naast u, dan mag je afkaatsen op die zijn beker en zo doorgeven. Als je gekaatst wordt, moet je drinken. Echt, nog een stresserend spel! Als ze dat beu waren, werden we naar de kelder geloodst om er Beer Pong te spelen. Helemaal niet zo stoer als wij ooit es met OJ hebben gedaan of zoals je ziet in Greek; ze zetten gewoon bekers met WATER! Alé, hoe flauw is dat nu. Ze zeiden dat dat was omdat die pingpong vaak op de grond valt en ze dat vuil vinden om dan nog in die bekers met bier te steken. Echt, stom. Ondertussen stroomden er ongelofelijk veel mensen in en uit dat huis. Er kwamen heel wat zatte meisjes toe die zich erg gewillig in ieders armen gooiden. Er was ééntje die zo'n minirok aanhad, man, 't was der echt over. Nu, goed, ik kan het niet zo goed omschrijven maar die avond was echt zoiets van: wat is dat hier allemaal? Echt verrassend eigenlijk en supercool tegelijk.

Goed, ik laat deze week nog wel weten hoe de lessen waren. Cheers.