Terwijl ik dit schrijf ben ik niet in meer in Niagara Falls, noch in Bloomsburg. Momenteel ben ik aan het wachten op mijn vliegtuig... terug naar België. Het is een vreemd gevoel, afscheid nemen van een thuis om naar een andere thuis terug te keren. Zelfs nu ik hier in de meest onpersoonlijke luchthaven ooit zicht, blijf ik maar denken hoe ik mij helemaal anders zal voelen zodra ik terug op Europese grond ben. Nu, dat zijn zorgen voor binnen 12u ?

Mijn laatste week in Bloomsburg had heel wat emotionele rollercoasters, finals en nog één sprint om toch maar zoveel mogelijk uit die laatste week te halen. Vorige vrijdag was er een 'American Touch' feestje bij Emilie & Sonia (de twee franse meisjes) en dat was best wel grappig. Iedereen dook op in zijn sweatshort, BU- truien, pyjamabroeken, flipflops en andere ongelofelijk bizarre dingen die je enkel maar op BU kon zien ;) Het valt mij pas op hoe zwaar alles verschilt nu ik hier zit te wachten tussen Nederlanders en Belgen die allemaal terug blazers, hemdjes en degelijke schoenen dragen. Volgens mis ik op dit moment gewoon alles want dat was hetgeen waar we altijd mee lachen. Nu, just for the record, ik ben nooit in mijn pyjama naar school geweest ;) Waarschijnlijk ben ik daar nog steeds té European voor.
Op zaterdag hadden ze dan opnieuw besloten om niet naar Niagara Falls te gaan, wat ik eigenlijk wel beu was. Op dat moment hadden we dit al vier keer uitgesteld. We gingen oorspronkelijk de 24e gaan, dan de 25e, dan deze zaterdag en dan de zondag en nu eindelijk weer niet. Goed, alé, ‘k had het al aanvaard dat ik er niet naartoe zou gaan. Nu, één van de meisjes die wou gaan is Fernanda en dat is echt een bloedmooi meisje (en ze weet dat maar al te goed). Zij had één van die Amerikanen zo ver gekregen om ons helemaal naar daar te rijden op dinsdag. Echt; die Jeff met mij, Fernanda, Adriana en Emilie naar Niagara Falls. Geniaal.

Zaterdagavond was het Symphony Ball waarvoor iedereen in toxido moest gekleed zijn. Het was opnieuw hilarisch wat sommige mensen als 'promdress' aanzagen maar was zeker super interessant. Ook mijn grote première op de English Hore (aka althobo) en 't viel nog goed mee. ‘k Had Bethany gevraagd op die twee liedjes op te nemen en als ik er achteraf naar luisteren moet ge wel heel gefocust zijn om mijn geluid te onderscheiden, maar goed, toch weer een ervaring rijker! Dat speelde echt véél vlotter dan een gewone hobo. Bizar. In dat orkest ook een heel lieve dame, Katie, leren kennen die al 25 in dat Orchestra zat. Zodra ze in pensioen was wou ze heel graag een rondtrip maken in Europa. Ze had zelfs al naar de website van onzen B&B gesurft om te weten hoe het landschap er bij ons uitziet. Koeien en gras dus. Dit Ball was vooral supercool omdat mensen effectief dansten op onze muziek zonder dat vooraf te oefenen en ook een zangeres die wat liedjes kwam zingen. Alé, zo de harmonie². Maar goed, de helft van die peten in dat orchestra zit daar geforceerd om een credit te krijgen - ik was er gewoon ingeluisd. Afgezien van de tienduizend repetities van 3 (!!) uur, ben ik ongelofelijk blij dat gedaan te hebben.

Niagara Falls op dinsdag. Iedereen had wat stress, we moesten zeker vroeg aanzetten om vroeg terug te zijn want op woensdag hadden we allemaal minstens een final. Leren in de auto gaat absoluut niet. Ik had mijn kussen mee omdat ik al op eerdere roadtrips had ervaren dat het zeker een asset is als je dat meehebt... op een bus. Hier was het gewoon ongelofelijk irritant en heeft het mij gans de tijd gestoord. Oké, dit terzijde. Buiten de Falls is er in Niagara Falls niet veel te doen, maar dat hoefde voor ons ook niet. We hebben het ritje met de boot gedaan, zo'n blauwe regenjas gekregen en zo dicht mogelijk bij de Falls proberen te raken. We waren doorweekt. Maar 't was het allemaal waard! Echt, die watervallen, ongelofelijk bijzonder! De 'American Falls' zijn de 'kleinste', en dan kan je via een eilandje overlopen naar de Canadian Falls. Die zijn zo'n halve boog van zot water dat naar beneden stort. Zoiets moet je echt gewoon gezien hebben en kan je niet echt beschrijven. Behalve dat het fantastisch was. Zodra die Canadian Falls starten ben je dus ook in Canada. Echt grappig hoe die rivier echt Canada van de VS onderscheidt. Je ziet de Falls niet per se beter vanuit Canada, denk ik, de stad is er gewoon mooier en groter dan in de VS. Verder heb ik daar ook een driegeslacht Nederlanders ontmoet. Echt, bijzondere mensen. Een man die 94 was geworden en al 32 jaar in de VS woonde. Zijn zus kwam heb bezoeken samen met haar zoon en die zijn zoon. Echt, een bijzonder allegaartje. Toen we da Canadian Falls dan bezochten, nog een koppel Nederlands tegengekomen. En nu opnieuw,in hier in de luchthaven, allemaal Nederlands. Ik weet niet waar ze vandaan komen, misschien hebben die daar nu vakantie ofzo, geen idee. Het feit is, ik had echt moeilijkheden om deftig Nederlands terug te antwoorden. Dat was na Marseille ook zo, dat keert wel terug ?

Over de Finals. Goh, die bezorgden je niet meer stress dan tussentijdse testen. Vaak telden ze ook gewoon hetzelfde door, dus dat was best chill. Alé, ge moest u wat haasten om alles eens te lezen en dan was het snel verlopen van het ene lokaal naar het andere. Wiskunde heb ik de maandag gemaakt en de problemen waren exact dezelfde als zijn midterms (alé, andere bewerkingen enzo, maar zelfde soort). Dus dat viel goed mee. Voor Environmental Law was het een Essay Final, dus daar had ik mij in het weekend mee bezig gehouden. Corporate Finance was wel behoorlijk moeilijk, gewoon omdat het veel was en dat je terug zo details moest beginnen onthouden en terug uitvogelen hoe oefeningen in elkaar zaten. Maar alé, ‘k ben er ook nog gerust in. International Law was zot, 100 MKV, maar soms zat er zo'n vraag tussen, letterlijk: '18. The answer is A.'. Hilarisch dus. Ik heb een A- voor dat vak! Dus dat best cool! Mijn laatste final was Accounting op donderdag en ‘k heb mijn prof op de graduation gezien en hij zei dat ik ook een A heb, dus da's ook super. Die mens zag er supergrappig uit in zijn toga. Maar goed; fantastische prof voor accounting, heb ik zeker het meeste van bijgeleerd hier.
Wat blijft er dan nog over vak je laatste week? Uitgaan. Drinken. Mensen omhelzen. Wat wenen. Opkuisen. Dankbaar zijn. Gelukkig zijn. Goh, ik kan niet op een hand tellen hoe vaak ik ergens gewoon stil ben gaan staan om te genieten van waar ik ben. Deze uitwisseling oversteeg Marseille op zoveel gebieden; niet gewoon kennissen, maar vrienden. Niet gewoon naar school gaan als opvulling, maar een echt college life, niet gewoon want ronddolen, maar echte roadtrips,... Een super intense ervaring. Woensdag was het 'mayo de cinco' en zoals we ondertussen al gewoon zijn vieren die Amerikanen hier elke feestdag omdat ze blijven zeggen dat ze afstammen van dat land (terwijl dat dikke zever is als zelfs hun grootouders hier geboren zijn, maar goed). Pas gisteren ontdekt dat dit een soort overwinningsfeest is van de Mexicanen op Frankrijk (hoewel ze 2 dagen erna de oorlog verloren ofzo). Donderdag dan terug weggeweest en iedereen was er. Vrijdag dan nog eens, de laatste keer. Toen waren alle internationale er. Lotte was supermoe (ze was donderdag ook uitgeweest maar ze had de vrijdag wel om 8am een final) en ook die andere zagen het niet meer zitten. Pff, 't was hard. BU VIP had kaartjes gekocht voor alle internationale en die konden we dan nog snel nar elkaar schrijven. Het mijne zit natuurlijk nog in mijn valies, dus ik kan het niet posten. Anyway, ook een fotokader die ik jammer genoeg heb moeten weggooien omdat het gwn niet meer in mijn valies kon (btw, ik ben hier gekomen met 19 kg, ik vertrek met 53 kg). Maar goed, Adam voor de laatste keer gezien. Dat was echt hard, ‘k had daar echt keiveel les mee samen, die heeft mij keivel geholpen met mijn thesis en gwn met in Amerika te zijn. ‘k Heb hem een Belgian Top 21 gemaakt die - achteraf gezien - echt nog goed is! En nen euro, omdat hij dat nog nooit had gezien. ‘k Ga die $ 1 bills toch missen, denkik ? Maar goed, daar startte het nog maar, dan moest ik nog in Paivi's huilende armen vallen en nog één keer met de Spaanse meisjes praten. Pff, het is allemaal zo stom want ergens weet je dat de kans is dat je die mensen opnieuw gaat zien, zo goed als nihil is, maar toch. Stel dat ik ooit in dat land beland, heb ik nu toch een reden om die mensen nog es te facebooken. Zelfs goesting gekregen om Spaans te leren, hoewel dat wrs volledig zou falen.

Deze morgen heeft Felipe mij en Lotte dan opgepikt om mij af te zetten aan de Uni-Market om de Susquehanna bus te nemen naar Newark. Goh, dat was echt supertriestig. Maar Lotte komt naar België in september, dus die zal ik sowieso dan nog opnieuw zijn. En toch he, je weet dat dit een uniek avontuur was en dat je wel vrienden kan blijven, dat wordt weer een uitdaging om te blijven vinden waarover je moet praten. Maar dat zien we wel. Die Lotte was echt mijn bestie daar. Ik ga ze oprecht missen. Voor Felipe had ik ook de Belgian Roadmix gemaakt, ‘k weet niet wat die daar mee gaat doen. Die kerel heeft mij ook overal naartoe gevoerd en 't is dankzij hem dat ik met hen meekon op Spring Break. Fantastische kerel. Hij was ervan overtuigd dat we elkaar nog eens gaan terugzien. 'Sometime, somewhere'. Goh, dat zien we allemaal wel. Wie kan nu al zeggen waar je de rest van jouw leven gaat doorbrengen?

Dit avontuur brengt zoveel eindes met zich mee. Het indienen van mijn thesis, het terugkeren naar België, het afstuderen,... Ik heb - net als de meeste uitwisselaars van BU - het gevoel dat we nu belangrijke keuzes moeten beginnen maken. En dat is ook zo. Ik was één van de jongste hier en niemand kon geloven dat ik bijna een MBA ga hebben (hier heb je dat zo gemiddeld op je 24-25e). Deze reis heeft voor mij zoveel clichés ontkracht en langs de andere kant, er ook zoveel bevestigd. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik ondertussen doorheb hoe het leven hier gaat. Het is niet beter dan in België. Niet slechter. Anders. Mensen zijn hier anders en ze aanvaarden dat alles te koop is. Wij zijn veel socialistischer in Europa; hebben veel meer vangnetten als iets misgaat en dat zorgt ervoor dat wij zo uniek zijn, maar aan de andere kant, ook wat belemmerd en voorbestemd. Ik heb nu bijna 4m die American Dream kunnen nastreven en, hoe gek het ook klinkt, je voelt dat echt! Je hebt echt het gevoel dat alles mogelijk is, zolang je er maar voor gaat (moet ik den EHSAL dan toch gelijk geven).

Wel, lieve bloglezer, mocht je mijn onregelmatige loslatingen overleefd en volgehouden hebben, bedankt om met mij mee te leven/lezen. Ik weet er zeker van dat wij elkaar binnenkort terug in het echt zullen zien. En goed - op naar het volgende in ons leven, he! Bedankt.